MTBroute Twickel

Lovende reportage in Mountain Bike Plus Magazine

2012-01-09T23:30:00.001+01:00

Het tijdschrift Mountain Bike Plus Magazine komt 20 januari met een reportage over de vaste route op landgoed Twickel. De maker is free lanceverslaggever Gerko van der Graaf en hij stuurde ons het artikel al om te lezen.
We mogen het hier nog niet laten zien omdat er tot de publicatiedatum een embargo op zit, maar we kunnen wel verklappen dat het een lovend verhaal is geworden. Gerko heeft veel waardering voor wat er op het landgoed tot stand is gebracht. Dit deel van Twente is niet het meest spannende om een mountainbikeroute te maken. Desondanks zijn we er volgens hem in geslaagd een mooie, gevarieerde en ook wel spannende route te maken die zeker de moeite waard is.
Wat ik leuk vind is dat Gerko in zijn verhaal nogal wat aandacht besteedt aan het werk dat is verzet om de route aangelegd te krijgen. Veel mountainbikers staan daar niet zo bij stil. Hij doet een beroep op iedereen die graag in de natuur fietst om ook eens de handen uit de mouwen te steken als een route moet worden aangelegd of onderhouden.
Ik zou zeggen: koop dat blad straks en lees hoeveel moois we op Twickel te bieden hebben!

Tevredenheid over MTB-route op landgoed Twickel

2012-01-09T23:11:00.000+01:00

(gezamenlijk persbericht van Stichting Twickel, Regio Twente en onderhoudsploeg)

De vaste mountainbikeroute op het landgoed Twickel voldoet redelijk aan de verwachtingen. Een jaar na de opening overheerst tevredenheid bij de drie partijen die betrokken zijn bij de route: Stichting Twickel, Regio Twente en de toerfietsverenigingen in Delden, Borne, Hengelo en Almelo.

De 70 km lange route werd na de zomervakantie van 2010 aangelegd en op 22 oktober officieel in gebruik genomen. Doel voor Regio Twente was mountainbikers een aantrekkelijke mogelijkheid te bieden hun sport te beoefenen. Het doel van landgoed Twickel was dat de route het kriskras berijden van het landgoed zou doen afnemen.

Die dubbele doelstelling is gehaald, stellen de drie partijen vast. De route wordt over het algemeen zeer gewaardeerd en veel gebruikt door recreatieve mountainbikers. Tegelijk worden elders op het landgoed in vergelijking met voorheen nauwelijks nog mountainbikers aangetroffen. Dat komt omdat de voorkeur wordt gegeven aan de vaste route waarin in totaal 10 km speciaal aangelegde, uitdagende singletracks (verdeeld over 18 stroken) zijn opgenomen.

Negatieve effecten zijn er wel. Schade aan flora en fauna is niet vastgesteld. Een track door een kwetsbaar paddenstoelenbos is bij nader inzien uit de route gehaald om schade te voorkomen. Er loopt nog een onderzoek naar de gevolgen voor een populatie hazelwormen. Dat onderzoek is nog niet afgerond.

Het aantal aanvaringen tussen mountainbikers en andere recreanten (met name wandelaars) was beperkt, maar blijft een aandachtspunt. De recent afgesloten discussie, bij de ingezonden berichten, in dagblad Tubantia gaf dat goed aan. Waar wandelaars en mountainbikers gebruik maken van het zelfde pad, zijn klachten geuit, maar de indruk bestaat dat door gewenning en voorlichting (o.a. speciale borden die oproepen elkaar met respect te bejegenen) steeds minder conflicten voorkomen.

Enkele aanwonenden hebben na de opening problemen kenbaar gemaakt. Die zijn waar mogelijk opgelost. In enkele gevallen is dat gebeurd door middel van ingrepen waaronder de aanleg van een omleiding bij een speelbos dat door een scoutinggroep wordt gebruikt.

En een stuk rust in de natuur is ingeleverd, Mountainbikers communiceren nogal luid, iets wat landgoed Twickel betreurt.

De route zelf houdt zich goed. Bij de aanleg is veel aandacht besteed aan de kwetsbaarheid bij intensieve regenval en grote droogte. Na een jaar blijkt 95 procent van de route geen problemen meer op te leveren. De delen die nog kwetsbaar zijn worden de komende maanden verder verbeterd.

Een dagje op stap met een kenner

2011-11-07T22:36:00.005+01:00

Karst Zijlstra

Vrijdag 4 november hebben we bezoek gehad van Karst Zijlstra, een freelance verslaggever die gespecialiseerd is in mountainbiken. Karst maakt een verhaal voor het tijdschrift Fiets over de twee nieuwe mtb-routes in Twente, de route in de gemeente Haaksbergen en die op landgoed Twickel.
Op zijn verzoek reden we (dat zijn Albert Groen van de Regio Twente, Wim te Winkel van de RTC Borne, Herman Duim van Trios en ondergetekende) samen het 'rondje Delden. Het was een prachtige herfstdag, zonnig en kurkdroog, en het landgoed en de route lagen er op hun paasbest bij.

Het mooie licht en de fraaie herfsttinten hielpen Karst een serie schitterende foto's te maken. Ze zullen straks deel uitmaken van de reportage die waarschijnlijk begin volgend jaar in de Fiets verschijnt. Karst zelf was in ieder geval zeer tevreden, want zulke mooie omstandigheden treft hij niet elke keer.
Dan iets over zijn bevindingen. Karst Zijlstra is een enthousiaste mountainbiker werd ons wel duidelijk. Hij beheerst zijn bike tot in de finesses (hij is niet voor niets ook instructeur) en legt de lat graag hoog. Niet alleen voor hemzelf, maar ook voor de minder ervaren mountainbikers. Hoe uitdagender het parcours, hoe meer er te leren valt en hoe meer plezier men aan de sport kan beleven, is zijn visie.
Wat dat betreft is de route in Twickel niet echt zijn cup of tea. Hij was kritisch over de tussenstukken waar je alleen rechtuit kunt rijden. Dat zouden er wel wat minder mogen zijn, vond hij.
De singletracks voldeden meer aan zijn verwachtingen, al kunnen ze spannender. Karst stelde voor er een aantal zogenaamde Technical Trail Features in op te nemen voor wie dat durft. Ze moeten wel te mijden zijn voor de mindere goden.
Wij hebben Karst uitgelegd dat we met de mountainbikeroute in Twickel voor Twentse begrippen (we hebben hier geen terrein zoals op de Veluwezoom of in Zuid-Limburg) de lat al hoog hebben gelegd. Speciaal aangelegde singletracks waren er tot nu toe alleen op Het Hulsbeek. Daar betreft het echter meer een trainingsparcours voor geoefende mountainbikers.
De Twickelroute richt zich vooral op recreanten voor wie we een afwisseling van avontuurlijke en soms best pittige singletracks en makkelijk te rijden rechte stukken hebben uitgezet. Daarbij waren we afhankelijk van de terreineigenaar. We zijn de stichting Twickel enorm dankbaar voor de medewerking die is verleend, maar dat we best meer hadden gewenst moge duidelijk zijn.
Wellicht kunnen we de route in de toekomst nog aantrekkelijker maken. Onze collega's in Haaksbergen hebben daar al stappen voor gezet door diverse TTF's te bouwen in de route die op 17 november officieel wordt geopend. We zijn benieuwd naar de ervaringen en zullen daar zeker ons voordeel mee doen.

In het kwetsbare Twickel is echter eerst een gewenningsperiode nodig. Dat geldt voor iedereen die met de mountainbikeroute is geconfronteerd, het landgoed, de wandelaars, de boswachters en niet te vergeten de mountainbikers zelf. Die moeten laten zien dat ze zich als verantwoordelijke, respectvolle sporters kunnen gedragen en niet de brute wilden zijn waarvoor ze vaak worden versleten. De ervaringen in het afgelopen jaar zijn wat dat betreft - een paar negatieve uitzonderingen daar gelaten - hoopvol!

René Schabos

Karst Zijlstra en enkele andere ervaren en gepassioneerde mountainbikers geven zowel één- als meerdaagse mountainbikeclinics. Kijk op de sites van MTBCLINIC en MTBCLINIC-REIZEN voor meer informatie.

Infopanelen bij drie opstapplaatsen

2011-07-06T21:36:00.001+02:00

We zijn nu bijna een jaar verder, maar het werk is nog niet helemaal af. Zo hebben we deze week de laatste van drie informatiepanelen geplaatst. De panelen staan bij de drie door ons geselecteerde opstapplaatsen: café-restaurant 't Hoogspel, Hotel het Wapen van Delden en Partycentrum het Wapen van Beckum.

Infopaneel bij het Wapen van Beckum.

Bij de drie aan de Twickelroute liggende horecabedrijven is ruime parkeergelegenheid. Nu al wordt er regelmatig gebruik van gemaakt door mountainbikers die de route geheel of gedeeltelijk gaan rijden. Na afloop kan er natuurlijk ook wat gedronken worden, want fietsen maakt vaak dorstig.

Op de panelen vind je onder andere een kaart met de route en de verschillende afsnijdingen. Verder staat er iets te lezen over landgoed Twickel. De route ligt voor meer dan 90 procent op het grondgebied van het landgoed en zonder de medewerking van de rentmeester en zijn medewerkers waren we nooit in staat geweest zo'n aantrekkelijk route te maken.

Infopaneel aan de muur van het Wapen van Delden.

De infopanelen vragen ook aandacht voor enkele gedragsregels. Wij vinden het bijzonder belangrijk dat de mountainbikers en de andere recreanten (vooral de wandelaars) op het landgoed respectvol met elkaar om gaan. We hebben daarvoor ook borden geplaatst op enkele paden die op sommige momenten intensief door wandelaars én mountainbikers worden gebruikt.

Op die borden en ook op de informatiepanelen vragen we een ieder het pad te delen en rekening met elkaar te houden. We hebben deze prachtige mountainbikeroute met de inspanningen van velen weten aan te leggen. Ik weet dat de meeste mountainbikers zich fatsoenlijk gedragen, maar de enkeling die denkt dat hij de koning is van het bos en ook nog een grote mond geeft als iemand daar iets van zegt kan het voor ons allemaal verpesten!

Infopaneel bij 't Hoogspel.

Overigens wordt de mountainbikeroute, waar hij door bosgebieden gaat, binnenkort verboden gebied voor wandelaars. Dat gebeurt op aandringen van Twickel. Het landgoed wil niet dat wandelaars via de route in delen van het bos komen waar men ze liever niet heeft. Mountainbikers zijn doorgaans maar heel even in een bosgebiedje, wandelaars houden zich daar veel langer op en verstoren eerder de rust.

Nieuw stuk singletrack gaat nu langs scoutingbos

2011-07-04T22:26:00.001+02:00

We hebben een nieuw pad gemaakt van de Veldweg naar de afrastering langs de A1. Dat is gebeurd in overleg met de scoutinggroep die gebruik maakt van het (speel)bos waar de mountainbikeroute eerst dwars doorheen ging. Omdat het nieuwe pad hoger ligt hopen we tevens verlost te zijn van de wateroverlast die we hier afgelopen winter hebben gehad.

De veilige kruising van de MTB-route met het pad dat de
scouts gebruiken. De mountainbikers komen van links en
steken over naar het pad dat verderop rechts afbuigt.

Graafmachinist Arjan Vreeswijk heeft het pad twee weken geleden gemaakt. Hij heeft dat op de van hem bekende wijze gedaan. Arjan schraapt eerst de humusrijke bovenlaag weg en brengt er vervolgens zand op dat hij langs de route soms diep uit de bodem haalt. Dat zand gaat, omdat er leem en ijzer in zit, op den duur een harde laag vormen hebben we elders al gezien. Voorlopig is het nog wat mul maar dat gaat wel veranderen als er meer water op komt. Het pad moet inklinken en dat duurt even.

De nieuwe track kruist op gegeven moment een pad dat door de scouting wordt gebruikt om in het bos te komen. Voor de kruising hebben we een chicane gemaakt zodat mountainbikers niet in volle vaart over de kruising vliegen. Scouts zijn soms zo verdiept in hun spel dat ze er geen rekening mee houden dat er ook nog mountainbikers in het bos zijn. Met een veilige kruising denken we ongelukken te voorkomen.

Ingang van het pad aan de Veldweg met het bruggetje,
dat we over de uitgediepte sloot hebben gemaakt.

Arjan Vreeswijk heeft in opdracht van het landgoed Twickel ook een aantal sloten in het bos uitgediept en de afwatering hersteld. We hebben een bruggetje gemaakt om over één van de sloten in het bos te komen. We hopen dat het uitdiepen van de sloten ook helpt te voorkomen dat dit bos opnieuw helemaal onder water komt te staan.

Primeur op Twickel: borden vragen het pad met elkaar te delen

2011-06-03T22:38:00.002+02:00

De mountainbikeroute op Landgoed Twickel heeft een primeur. Langs paden waarvan gebruik wordt gemaakt door mountainbikers, maar die ook druk worden bewandeld, zijn borden geplaatst waarop wordt gevraagd rekening met elkaar te houden. Zover bekend staan dergelijke borden nog nergens in Nederland.

Bord op de es achter 't Hoogspel.

Het idee voor de borden stamt uit de Verenigde Staten. Daar bestaan zogenaamde share-the-trail borden al langer. In Amerika is dat niet zo vreemd. In de uitgestrekte natuurgebieden zijn vaak maar weinig paden. Voetgangers, bikers, ruiters en motorrijders zijn daarop aangewezen als ze verder willen komen.

Op Twickel is getracht de mountainbikers zoveel mogelijk over paden te leiden waar weinig wandelaars te vinden zijn. De singletracks die zijn gemaakt zijn zelfs alleen voor mountainbikers bedoeld. In de route zijn echter ook enkele paden opgenomen waar wel veel wordt gewandeld. Dat is gebeurd om de mountainbikers een aantrekkelijk parcours te kunnen bieden.

Bord (in klein formaat) bij pad achter de golfbaan.

Een voorbeeld is het pad over de hoge es achter restaurant 't Hoogspel. Dat pad is aantrekkelijk voor bikers doordat het geleidelijk omhoog loopt. Op het landgoed zijn niet veel hoogteverschillen, dus waren we blij dat dit pad in de route mocht worden opgenomen.

Het landgoed en wij als initiatiefnemers voorzagen wel dat dit problemen kon geven. Op de hoge es vind je op bijna elk moment van de dag wandelaars. En helaas is het nog niet zo dat de ontmoeting tussen wandelaars en mountainbikers altijd even soepel verloopt.

Dat ligt aan sommige mountainbikers die geen rekening wensen te houden met het tempo en de andere beleving van voetgangers. Die kunnen onaangenaam schrikken als ze in de rust die ze beleven ineens horen schreeuwen dat ze ruimte moeten maken voor een aanstormende biker.Anderzijds zijn er ook wandelaars die geen rekening houden met mountainbikers en die soms moedwillig de weg versperren. We vragen kortom om begrip en een beetje respect voor elkaar.

De blauwe borden zijn speciaal voor dit doel ontwikkeld. Ze staan bij het begin en eind van de paden waarvan we denken dat het goed is dat wandelaars en mountainbikers van het medegebruik weten. Dat zijn het pad langs de golfbaan, het pad over de hoge es, het Altenavoetpad, het Kerkveldervoetpad en het Oelerschoolpad.

De tekst spreekt denken we voor zich. Deel het pad en toon respect: doe rustig aan, waarschuw elkaar, ga aan de kant en groet elkaar. Duidelijker kunnen we niet zijn.

Gebruik je verstand!

2011-05-23T18:23:00.002+02:00

Zojuist voor de derde of de vierde keer (ik raak de tel een beetje kwijt) de singletrack langs de Grote Looweg - langs de Twickelervaart - geblokkeerd. Een of andere grapjas maakt de track steeds weer open. Hij heeft zelfs het briefje weggehaald waarop we hadden aangegeven dat dit stuk uit de route is gehaald.

Misschien denkt hij ons op die manier te helpen, maar dat doet hij niet. Integendeel. Mountainbikers die menen zelf te kunnen bepalen waar ze rijden veroorzaken alleen maar irritatie bij de bosbeheerder en de natuurvrienden die zich op hun terrein ook inzetten voor de goede zaak.
Wat de singletrack langs de Grote Looweg betreft, deze is er in goed overleg met het Landgoed Twickel uitgehaald. Bij de aanleg zijn door ons fouten gemaakt. We waren tevens onwetend van het feit dat het een kwetsbaar natuurgebied betreft. De inspectie die toeziet op de naleving van de Natuurwet wil niet dat we hier mountainbikers laten rijden.

Het is jammer, want het was ontegenzeggelijk een mooie track. Maar het is niet anders en dan moet je toegeven. Dat hebben we gedaan. We hebben al eerder het bruggetje verwijderd en later het pad zelf zo goed mogelijk dicht gemaakt. Maar wat schetst onze verbazing dat iemand het pad telkens weer in gebruik neemt. We stellen dat niet op prijs. Laat dat in hemelsnaam!
Ik zeg dat met enige nadruk omdat het mountainbiken op het landgoed gewenning behoeft. Zeker in de eerste fase is het erg belangrijk dat we niet op lange tenen gaan staan. Mountainbikers voelen zich soms de koningen van het bos, maar anderen voelen zich net zo.
Zo krijgen we klachten over mountainbikers die zich onhebbelijk zouden gedragen tegenover de scouts die op zaterdagen in het bos bij de Veldweg spelen. De mountainbikeroute loopt dwars door het speelbos. Het landgoed is van mening dat we het bos met de scouts moeten delen. Dat vereist dat we respect voor elkaar hebben. Dus wees hoffelijk en doe rustig aan als je daar spelende kinderen tegenkomt of leiders, die wellicht doen alsof dat bos van hen is. Gebruik je verstand!

Gras, brandnetels en fluitekruid

2011-05-21T14:41:00.000+02:00

We zijn inmiddels volop bezig met het zichtbaar maken van de routepalen. Door de snelle groei van het gras, brandnetels en vooral het fluitekruid in de bermen waren nogal wat routebordjes moeilijk te vinden. Nou ja, we willen niet dat het rijden van de route een zoekplaatje wordt dus zijn we daar mee aan het werk gegaan.

Paaltje in de berm. Met de hak wat wortels en kluiten weggehaald.

Vandaag ook de McCleod - een soort hak - uitgeprobeerd. Met dat ding kun je vrij gemakkelijk een bovenlaag van de berm wegslaan zodat je ook de wortels verwijderd. Het effect is een beetje hetzelfde als dat van het klepelen wat de gemeentes wel eens doen. Als je de wortels weghaalt groeit de boel minder snel en hoe je er niet zo vaak wat aan te doen, verwacht ik. Tenslotte hebben we zo'n 120 palen staan.

En nu het onderhoud...

2011-05-13T22:39:00.004+02:00

We gaan met de mountainbikeroute op landgoed Twickel een nieuwe fase in. Nu de aanleg nagenoeg is voltooid beginnen we ervaring op te doen met het onderhoud. Doel is de route goed berijdbaar te houden, zowel wat de ondergrond betreft, maar ook wat betreft de bewegwijzering en de begroeiing langs het pad.

Inspectie door de onderhoudsploeg van de RTC Hengelo.

De ondergrond houdt zich op de meeste plaatsen uitstekend. Het klapzand dat we hebben opgebracht is doordat het leemhoudend is keihard geworden. De singletracks zijn supersnel en daardoor moet je wel uitkijken niet tegen een boom te rijden.

Sommige bestaande zandwegen worden mul, maar daar valt met de droogte van de laatste tijd weinig tegen te doen. Mul zand kan echter ook een uitdaging zijn. Ik heb het in ieder geval liever dan de modder die je in de winter kunt aantreffen.
De snelle plantengroei van de laatste weken bezorgt ons het meeste werk. Sommige routepalen zjn slecht te zien doordat er hoog opschietend onkruid omheen komt te staan.

Routepaaltje dat nauwqelijks meer is te zien.

Inmiddels zijn we zijn begonnen de palen zichtbaar te houden. We kunnen de planten telkens wegknippen, maar dat lijkt veel werk. Daarom gaan we experimenteren met een Amerikaans, speciaal voor boswerk ontwikkeld stuk gereedschap, de 'McLeod hoe' (zie foto). Daarmee kunnen we rond de palen de bovengrond makkelijk verwijderen, denken we.

De McLeod hoe. Speciaal voor ons uit
Amerika geïmporteerd.

Langs de paden groeien nu ook de brandnetels, braamstruiken en andere vervelende groene obstakels weer aan. We doen wat we kunnen te voorkomen dat je met geschaafde en jeukende benen de Twickelroute verlaat. Want zeg nu zelf: wat is er mooier dan met dit weer en in een korte broek op de mountainbike te rijden?

2011-05-10T17:41:00.001+02:00

10 mei 2011. Op een dag als vandaag staat het wielrennen even stil...

Ciao

Wouter

Een lust om te rijden

2011-05-09T23:23:00.003+02:00

Sportredacteur Ralph Blijlevens van de Twentsche Courant Tubantia fietste op donderdag 5 mei de Twickelroute en kwam tot de conclusie dat de mountainbikeroute 'een lust is om te rijden'. Een mooier compliment kon hij ons niet maken.
Lees het artikel door te klikken op deze link.

De laatste loodjes...

2011-04-11T22:12:00.003+02:00

De laatste problemen aan de Torendijk zijn nu
hopelijk ook opgelost.

Vandaag voorlopig de laatste grote klussen uitgevoerd in verband met de wateroverlast die we bij de Twickelroute hebben ondervonden. Het klapzand dat we in het najaar hebben laten brengen (21 vrachtwagens!) ligt nu overal waar het moet liggen. Hier en daar zijn nog wat hoopjes zand achtergebleven, maar dat is voor als we later nog wat nodig hebben.

De track die nog moest worden gedaan bevond zich aan de Schievenweg. Onze veteranen van de RTC Borne (Wim, Gerrit en Jaap) hebben met het zand dat er klaar lag een paar slechte passages opgehoogd. Het was waarschijnlijk de laatste keer dat we in dit verband een rupsdumper hebben gebruikt. De handige machientjes van de Lemerij in Borne hebben talloze vrachten zand verplaatst (en ons heel wat rugpijn bespaard).
Graafmachinist Arjan Vreeswijk heeft ons vandaag ook nog een keer geholpen met wat klussen die zonder machine bijna niet te doen zijn. Bij de track langs de Torendijk, waar zich het water verzamelde, heeft hij de afwatering van het bos verbeterd. Een oude sloot is uitgediept en met behulp van een duiker en een nieuwe watergang aangesloten op de sloot langs de weg. Daarmee zal het probleem dat we hier nog steeds hadden waarschijnlijk verleden tijd zijn.
Arjan heeft ook de eerste zes diepe doorgangen van het 'wasbord' in het bosje langs de Arkmansweg opgehoogd. Die doorgangen waren in de winter onder water komen te staan. Inmiddels waren ze weer droog, maar we vonden ze te diep geworden. Mountainbiken is weliswaar een risicosport, we willen het wel verantwoord blijven doen.
Hetzelfde heeft hij gedaan met vijf diepe doorgangen in de Nijlandsweg. Ook die hebben in de winter vol water gestaan.
Het zand voor het ophogen haalt Arjan gewoon uit het bos. Op veel plaatsen in Twickel ligt onder de humuslaag een dik pak leem- en ijzerhoudende gele grond die bruikbaar is om een pad mee te verharden. Arjan schat dat hij in totaal wel zo'n vijfhonderd kuub zand heeft 'geput'.
We hebben ook het pad langs de Grote Looweg (Twickelervaart) dichtgemaakt. Al eerder was besloten dit pad te sluiten omdat de inspectie van de Natuurwet niet wilde dat we door die kwetsbare stukje natuurterrein rijden. We hadden de routepaaltjes al weggehaald en de ingang van het pad met wat takken geblokkeerd, maar dat mocht niet helpen. Er gingen nog steeds mountainbikers overheen. Dus hebben we het nu wat rigoureuzer gedaan.
We hopen wel op begrip bij de mountainbikers. Het was een mooie track maar achteraf bleek dat we ons onvoldoende bewust zijn geweest van de kwetsbaarheid van dit stukje bos. Daar moet je je dan bij neerleggen. Het landgoed heeft toegestaan dat we een prachtige route in Twickel konden aanleggen en dat is het nog steeds, ook al hebben we op een paar plaatsen water bij de wijn gedaan.

Het pad langs de Blokstegenweg wordt ook weer begaanbaar. De aanleg
van de aardgastransportleiding is nu zover gevorderd dat de op- en afrit
voor de vrachtwagens is verwijderd.

Harde paden in plaats van modder

2011-03-27T20:24:00.002+02:00

De track langs de Langestraat ligt er nu ook perfect bij.
Een mountainbiker wurmt zich tussen twee bomen door.

De mountainbikeroute op landgoed Twickel ligt er momenteel prachtig bij. Door het goede weer van de laatste tijd zijn bijna alle modderstroken opgedroogd en kun je nu in optima forma beleven hoe mooi de route kan zijn.
Zaterdag 26 maart is bovendien één van de laatste lange stroken waar we last met het water hadden met klapzand opgehoogd. Dat is de track langs de Langestraat, parallel aan het hek met Elementis (voorheen Servo). De afgelopen maanden was daar op diverse plaatsen water komen te staan waardoor het pad flink kapot was gereden.

De ingang van de track bij Elementis. De modder is vervangen
door zand dat mooi hard wordt.

Een ploeg van de Twickeltrappers heeft de slechte stukken met het al een tijdje klaarliggende zand verstevigd. Er is nog wat zand over voor als in een natte periode mocht blijken dat we meer moeten doen. Dat kun je namelijk alleen goed zien als het weer veel geregend heeft. Misschien moeten we dan ook nog wel hier en daar een duikertje plaatsen. Nou ja, we wachten het maar af.

Bruggetje over de kikkerpoel. De bruggenhoofden zijn
verbeterd. Je kan er veilig overheen.

De ploeg heeft zaterdag ook de bruggenhoofden bij de kikkerpoel in de Meenhuisweg verbeterd. Die bruggenhoofden waren na de aanleg wat ingezakt. Maar er ligt daar zand genoeg zodat het een koud kunstje was de boel een beetje beter berijdbaar te maken.
Momenteel kun je bij de kikkerpoel goed zien hoe de dam die we eerder hebben gemaakt het water vasthoudt. Voorheen liep het water namelijk via de sloot weg. Dat zal nu minder snel gebeuren zodat de poel als bassin voor amfibiën (kikkers, salamanders etc.) beter zal functioneren, verwachten we. Zo helpen we de natuur ook een handje en dat is mooi meegenomen.

Hier is goed te zien hoe de dam onder de brug het water
in de kikkerpoel vasthoudt.

Vandaag (zondag 27 maart) op verschillende plaatsen mountainbikers gezien die met veel plezier de route volgden. Sommigen hadden kinderen bij zich en dat bewijst weer eens hoe goed de mountainbikeroute geschikt is om met kinderen te berijden. Voor de sportieve youngsters is mountainbiken denk ik een veel leukere bezigheid dan het fietsen op de weg. Ook wat dat betreft geeft de route ons veel voldoening.

Tracks Langenhorsterweg berijdbaar

2011-03-05T13:14:00.006+01:00

Omleiding met duiker. De oorspronkelijk doorgang (rechts)
kan nog worden gebruikt als de sloot droog is.

De drie tracks langs de Langenhorsterweg zijn sinds zaterdag 5 maart weer helemaal berijdbaar. De noordelijke en de middelste konden al gefietst worden, maar de zuidelijke niet. Daar stond in vier doorgangen het water zo hoog dat de track bijna de hele winter afgesloten is geweest.
De werkgroep van Ruiten Drie heeft de track berijdbaar gemaakt door langs de vier ondergelopen doorgangen hoog gelegen omleidingen te maken. Daarvoor moesten we ook duikers leggen omdat het water anders niet weg zou kunnen. Met de duikers en het zand dat er al een tijdje klaar lag kun je de uitdagende track nu weer prima fietsen.

Gewoon weer zand verplaatsen met schop en kruiwagen.

Ruiten Drie heeft ook een omleiding gemaakt bij een ondergelopen passage in de middelste track. Daar was al provisorisch een paadje ontstaan, maar daar moest je toch even afstappen. De op- en afgang zijn wat vlakker gemaakt zodat je er gewoon over kunt fietsen.
De oorspronkelijke laaggelegen passages laten we zoals ze zijn. Als het water weg is kunnen ze weer bereden worden. Door het hoogteverschil zijn het uitdagende stukjes dus zou het jammer zijn ze op te heffen als dat niet nodig is.
De noordelijke track langs de Langenhorsterweg was altijd al goed berijdbaar. Daar leven echter hazelwormen, een beschermde diersoort. We gaan de komende zomermaanden samen met Twickelkenner Han Brinkcate goed in de gaten houden of de beestjes last van ons hebben en wat we kunnen doen als dat zo is.

Ruiten Drie levert noeste arbeid.

Regio wil meer mountainbikeroutes

2011-02-25T17:28:00.000+01:00

De Regio Twente maakt plannen om het aantal mountainbikeroutes flink uit te breiden en een netwerk tot stand te brengen. De omroep RTV Oost maakte bijgaande reportage.

Weer een stap dichterbij

2011-02-23T17:55:00.001+01:00

Het pad langs de Omloopleiding nu. Wie herinnert zich de modder.
PS de schoenen op de ladder zijn van mijn dochter.

Soms kun je je bijna niet meer voorstellen hoe het was. Die ervaring had ik dinsdag 23 februari aan het eind van de dag ook. Langs de Omloopleiding, tussen Dekkersweg en Loofrietweg, lag na een dag hard werken een prachtig zandpad dat perfect kan worden bereden, een snelweg bijna door het bos.

Wie herinnert zich nog de kleiachtige modder die hier wekenlang het fietsen bijna onmogelijk maakte. Het pad dat na de aanleg vorig jaar zo mooi leek was door regenval en wateroverlast een drekstrook die menige mountainbiker het schuim op de mond zal hebben bezorgd. Wat een ellende was het.

Duiker naar Omloopleiding waardoor veel water wegloopt.

En zie nu eens. Met ruim dertig kuub zand en een effectieve waterafvoer naar de diepe sloot die parallel loopt lijkt alle droevenis verleden tijd. Maar laten we niet te vroeg juichen. De hoge waterstanden hebben ons op landgoed Twickel vaker verrast.
Met het ophogen van de track langs de Omloopleiding zijn we weer een stap dichter bij ons einddoel: een kwalitatief hoogstaande route waar in principe het hele jaar met plezier gereden kan worden. De afgelopen maanden hebben we daarvoor een kleine honderd kuub zand opgebracht en een groot aantal duikers gelegd in (sloot)doorgangen die vol water waren komen te staan.

Duiker met ophoging in slootdoorgang langs Oelerweg.

Zo hebben we in het pad langs de Oelerweg nu acht duikers liggen. Zes slootdoorgangen waar duikers in liggen hebben we bovendien flink met zand opgehoogd. Het wasbordeffect is weliswaar grotendeels teniet gedaan maar je kunt er nu tenminste weer fietsen zonder dat je door twintig tot dertig centimeter water moet.

Bord dat mountainbikers vraagt hier rechts te houden.

Deze week hebben we ook een eerste speciaal gemaakt bord geplaatst. Dat bord is bevestigd aan een schuur op Erve Asbroek van de familie Ragbourn. Het bord vraagt mountainbikers dringend rechts te houden omdat ze geen zicht hebben op tegenliggers die om de schuur rijden. Philip Ragbourn rijdt er wel eens met zijn trekker en hij heeft liever geen mountainbiker onder de wielen. Wij ook niet, dus hebben we een speciaal bord laten maken.
De komende tijd komen er meer borden, waaronder een speciaal ontworpen bord waarop we mountainbikers én wandelaars vragen rekening met elkaar te houden. De opvallende borden met in grote letters RESPECT komen te staan op delen van de route waar mountainbikers en veel wandelaars het pad delen. Dat is onder andere het geval op de zandweg op de Hoge Es (achter 't Hoogspel), op het pad langs de golfbaan, op het Kerkveldervoetpad en op het Oelerschoolpad.

Modderstrook ligt nu onder een dijkje

2011-02-11T13:09:00.001+01:00

Het dijkje langs de A1 tussen het bruggetje en de vlonder.

Woensdag 9 februari hebben we de modderige strook langs de A1 (tussen het bruggetje en de vlonder voor de opgang naar het talud) opgehoogd. Het zand lag al een tijdje klaar langs de Aaweg. Van daaruit hebben we het met drie rupsdumpers en een shoveltje naar het pad gebracht.
De strook bleek de afgelopen maanden in een laag deel van het bos te liggen waar het water niet weg kan. Gevolg was dat het er al snel een grote modderbende werd. Mountainbikers zochten begrijpelijkerwijs droge stukken waardoor het pad alsmaar breder werd.

In november hadden we al ruim dertig kuub zand klaar laten leggen om het pad een flink stuk hoger te leggen. Het is nu een soort dijkje geworden zoals we ook aan de Torendijk hebben gemaakt. Het is smal en je zult achter elkaar moeten blijven rijden, anders rij je de boel kapot. Voorlopig laten we er trouwens nog niemand op toe. Het zand moest eerst inklinken.

Dit bruggetje in de Aaweg leidt naar het talud.

We hebben een - gepijlde - omleiding gemaakt omdat het eerste deel van de strook (langs de hondenclub en de scouting) eveneens kletsnat is. De route loopt nu (linksaf) over de Veldweg naar de Aaweg (rechtsaf) en van daar tot aan de scherpe bocht. Daar hebben we een bruggetje gemaakt dat naar een pad door het bos voert. Na honderd meter kom je uit bij de vlonder naar het talud. Het mooie stuk over het talud is dus te rijden!
Verder zijn we donderdag begonnen met het verbeteren van de strook langs de Oelerweg. Het pad is daar door een zevental sloten gelegd. Bij de aanleg waren ze kurkdroog en ontstond een spannend wasbord. Maar toen het begon te regenen liepen de doorgangen vol water.
Inmiddels hebben we in de meeste doorgangen buizen (duikers) gelegd waarover zand komt te liggen. Zo kan het water uit het bos toch weg naar de sloot langs de weg. De doorgangen zijn nu wel minder diep en spectaculair, maar je houdt tenminste droge voeten.

Duiker in een doorgang langs de Oelerweg.

Het werk is nog niet afgerond. Er moeten nog twee duikers in en ook nog meer zand. Dus kijk daar een beetje uit. Overigens zijn we met deze strook nog niet klaar. Verderop, langs de Nijlandsweg, zijn ook een paar doorgangen vol water gelopen. Je kunt er door als je het niet erg vindt natte voeten te krijgen. Anders even afstappen en bovenlangs lopen.

Uit de winterslaap ontwaakt

2011-01-17T22:27:00.001+01:00

Vandaag, maandag 17 januari, zijn we weer aan de slag gegaan. Gedurende de weken van vorst, sneeuw en ijs was werken onmogelijk, maar nu koning winter (even) het land uit is, zagen we de kans schoon onze eerste klus van dit jaar te doen.

De verlengde vlonder onderaan het talud langs de A1.

We hebben vandaag de vlonder onder aan de helling naar het talud langs de A1 verlengd. De 18 meter lange vlonder die we eerder hebben gebouwd voldoet op zich prima, maar aan het eind lag toch nog een hele natte plek. Omdat we nog flink wat hout over hadden hebben we daar een verlenging mee gemaakt. Er is 5 meter bij gekomen.

Voor alle constructies gebruiken we vers gezaagd eikenhout van de houtzagerij van Twickel. Dat is prachtig materiaal, maar ook loodzwaar. Dus hebben we de vlonder in twee delen gemaakt. Dat hebben we in Borne gedaan, omdat we geen zin hadden opnieuw een stroomaggregaat het bos in te slepen. De vlonders hebben we vervolgens op een aanhanger naar de plaats van bestemming gebracht.

Bruggetje over de geul aan de Flierveldsweg.

Tegelijk hadden we een bruggetje gemaakt voor de geul dwars op de singletrack langs de Flierveldsweg. Via de geul hebben we het water dat zich in het bos achter de track had opgehoopt voor een deel weg kunnen laten lopen. Het waterniveau is zover gezakt dat de singletrack helemaal droog is gevallen!

Vlonders bouwen op de oprit in Borne.

Het bouwen en plaatsen van de vlonders en de brug verliep vlot, mede dankzij het technisch inzicht en vernuft van Ben Velthuis. Ben had elk detail doordacht en dat had hem heel wat gepieker opgeleverd. Maar het resultaat was er naar. Alles wat we aan materialen en gereedschappen nodig hadden was er.
Behalve inzicht was er ook heel wat spierkracht nodig om de zware houten constructies het bos in te krijgen. Gelukkig zijn er fitte vutters die nog heel wat mans zijn. Met Wim, Gerrit, Jaap en Johan beschikten we wederom over een ijzersterke ploeg. Petje af mannen.

Ophogen
Met de vlonders en het bruggetje zijn we er natuurlijk nog niet. Langs de route ligt op verschillende plaatsen zand klaar - 160 kuub - waarmee we natte delen willen ophogen. We hebben vandaag gezien dat het zand van goede kwaliteit is en dat we optimistisch kunnen zijn over het resultaat.
Eind november hebben we enkele delen van de singletrack langs de Torendijk waar veel water stond met hetzelfde zand opgehoogd. Nu het zand een tijd heeft gelegen en is ingeklonken blijkt dat stevige dijkjes zijn ontstaan die het water kunnen tegenhouden, terwijl ze in het midden toch nog hard genoeg zijn om over te fietsen.
Ik moet eerlijk zeggen, dat geeft de burger moed. We hadden ruim 200 kuub zand laten brengen maar je moet toch maar afwachten of het bestand is tegen de waterdruk die op sommige plaatsen best fors is. Nu we hebben gezien dat je met het zand een stevig dijk kunt bouwen biedt dat zicht op een succesvol vervolg van de werkzaamheden en op een eind aan de wateroverlast die de route op sommige plaatsen kwelt.

(wordt vervolgd)

De Twickelroute voorlopig beter mijden

2011-01-10T18:29:00.001+01:00

Ondergelopen passage langs de Langenhorsterweg. Het zand ligt klaar
maar het pad nu ophogen heeft geen zin.

Na zes weken van vorst, ijs en sneeuw ligt de Twickelroute er momenteel - we schrijven maandag 10 januari 2011 - behoorlijk gehavend bij. Op enkele plekken staat zoveel water dat het voorlopig niet is aan te raden de route te willen rijden. Diverse tracks zijn ook afgesloten omdat we schade en ongelukken willen voorkomen.

Eind november hebben we kort gewerkt aan delen van de route waar water een probleem is. Na twee dagen begon het hard te vriezen en was het opbrengen van zand onmogelijk. Op dit moment is de vorst weliswaar even het land uit, maar staat op de slechte passages zoveel (smelt)water dat zand opbrengen zinloos is.

We zullen dus moeten wachten totdat het water is gezakt voordat we weer met zand aan de gang kunnen. Ondertussen kunnen we misschien iets doen aan een betere afwatering van stukken bos waar het water de route parten speelt. We zijn daarover in overleg, want je kunt nu goed zien waar het water staat. In een droge periode is veel moeilijker te bepalen waar de problemen zitten en hoe je ze kunt aanpakken.

Het is wel jammer, maar de weersomstandigheden zijn ongunstig en de aanleg van zo'n route heeft gewoon meer tijd nodig. We blijven echter vol goede moed het probleem onder de knie te krijgen.

2010-12-24T18:29:00.000+01:00

Iedereen een voorspoedig, gezond en sportief 2011 gewenst.

De toestand van de route

2010-12-12T12:39:00.001+01:00

Zondag 12 dec 2010

De route is grotendeels berijdbaar, maar bij nat weer zijn de zandwegen soms zwaar en enkele paden modderig. Als het veel regent verslechtert de situatie snel. Dan beter een andere route kiezen of de singletracks overslaan.

Drie stroken (Grote Looweg, Langenhorsterweg-oost en Torendijk) zijn momenteel afgesloten omdat ze onbegaanbaar of gevaarlijk zijn. Op het pad langs de Torendijk ligt zand dat eerst moet inklinken. Zie de kaart om te zien waar deze stroken liggen. Je kan er altijd omheen rijden.

Heb geduld en gun ons de tijd

2010-12-11T21:33:00.002+01:00

We gaan vooruit, maar soms voelt dat als drie vooruit en twee achteruit. De aanleg van een mooie, duurzame mountainbikeroute vraagt om geduld en verstand. Niet alleen bij ons, de mensen achter de aanleg, maar ook bij de gebruikers. Voorlopig blijft het op de Twickelroute op sommige plaatsen zo nat dat je er beter niet kan komen.

Afgesloten strook langs de Torendijk. Verderop ligt de
nieuwe dijk en die is boterzacht.

De eerste stap achteruit. Een kleine twee weken geleden hebben we op het laag gelegen deel van het pad langs de Torendijk 60 kuub zand gebracht, maar daar valt nog niet over te rijden hebben we vandaag geconstateerd. Door het vele water, de vorst en de dooi daarna is de fraaie dijk die we hebben gemaakt zo zacht als boter.

Om onnodige schade aan de dijk te voorkomen - als je er nu overheen gaat fietsen blijft er niets van over - hebben we de strook vandaag afgesloten. We zullen moeten wachten totdat de dijk hard is geworden en daar is een langdurige droge periode voor nodig. Misschien zijn we er dan nog niet en moeten we de afwatering verbeteren, dat moeten we afwachten.
Een tweede stap achteruit is de toestand van de hoek langs de A1 en het scoutingterrein aan de Veldweg. Graafmachinist Arjan Vreeswijk heeft daar deze week een paar lage delen opgehoogd, maar dat is niet voldoende. In de hoek bevindt zich zoveel water dat er niet weg kan dat we iets anders moeten doen. Het water afvoeren naar de sloot langs de A1 lijkt de enige goede oplossing.

Deze geul werkt! Het pad is drooggevallen.
Er komt hier nog een bruggetje

Er zijn ook stappen vooruit gemaakt. Verscheidene modderige en ondergelopen delen en doorgangen zijn weer berijdbaar. De afgelopen week heeft Arjan op meerdere plaatsen zand opgebracht, afwateringsslootjes uitgediept, duikers (buizen waar het water doorheen kan) gelegd en nieuwe stroken gemaakt. En dat lijkt op veel plaatsen te helpen.
Daarmee zijn we er nog niet. Het door Arjan opgebrachte zand is nog lang niet hard en dat wordt het ook niet als het weer zo blijft als het nu is. Op veel plaatsen moeten we bovendien nog aan het werk. Langs de route ligt 150 kuub zand te wachten om te worden opgebracht, maar daarvoor zal het toch echt droger weer moeten worden.
Ik doe daarom vanaf deze plek een beroep op iedereen de Twickelroute te mijden als het zo nat is als momenteel. Je hebt er weinig lol aan tot de assen in de modder te zakken en je maakt een hoop kapot. We hebben meer tijd en beter weer nodig om de route zo goed berijdbaar te maken als we graag willen. Gun ons die tijd.

Gerard Freriksen maakte bijgaand filmpje over het ophogen van het pad langs de Torendijk.

Bruggetje ligt nu over kikkerpoel

2010-12-08T20:09:00.003+01:00

Daar ligt ie dan. Nu aan de Meenhuisweg

De brug die we met veel ijver hebben gebouwd om met droge voeten het beekje langs de Grote Looweg over te kunnen steken ligt nu over de kikkerpoel langs de Meenhuisweg. Arjan Vreeswijk heeft hem vandaag verplaatst.

De brug was aan de Grote Looweg (langs de Twickelervaart) overbodig geworden omdat is gebleken dat een flink stuk van het pad ervoor te laag ligt. De boel heeft daar al een keer helemaal onder water gestaan en daarna was het een grote modderpoel waardoor nauwelijks te fietsen viel.

De brug is met palen en al geplaatst.

We zitten daar ook nog eens in een paddenstoelengebied en dat maakte die strook extra discutabel. Dus heffen we in ieder geval een deel van het pad op en kon ook de brug eruit. Wel jammer, want hij lag er deze zomer zo mooi.
Maar goed, niet getreurd. Langs de Meenhuisweg konden we een brug gebruiken omdat de door ons gebouwde dam langs de kikkerpoel te laag bleek.Er kwam zo veel water naar toe gestroomd dat de dam onder water kwam te staan.
We hadden de dam kunnen ophogen, maar dan had het water erachter zich mogelijk een andere weg gezocht. Dus was een brug een goede oplossing, waarbij de dam hoog genoeg is om water in de poel te houden, maar ook weer niet zo hoog dat het water er niet weg kan.

Het afwerken van de bruggenhoofden is handwerk.

Het verplaatsen van de brug bleek voor Arjan een peulenschil. Weliswaar is het houten gevaarte gebouwd van zwaar eikenhout, voor de kraan van Arjan bleek het geen probleem. Die tilde de brug gewoon met palen en al uit de grond, waarna hij op de aanhanger naar de Meenhuisweg werd gebracht.
Daar waren eerst met zand, dat we er vorige week naar toen hebben laten brengen, twee bruggenhoofden gemaakt omdat de houten brug niet lang genoeg was. Vervolgens kreeg de brug daar z'n nieuwe plek. Hij ligt er mooi, maar dat zeiden we de vorige keer ook...
Nu kwam natuur- en Twickelvriend Han Brinkcate langs en die was wel tevreden. De dam houdt namelijk het water vast, wat goed is voor het ecosysteempje in de poel waar volgens Han salamanders leven. En de brug, die zorgt er voor dat we daar geen natte voeten krijgen.

De vorst is ons werk de baas

2010-12-01T18:36:00.005+01:00

We hebben misschien even gedacht dat ons geen zee te hoog ging, maar koning winter heeft ons er onder gekregen. De vorst heeft de afgelopen dagen zodanig toegeslagen dat het zand dat is gestort er nu hard bevroren bij ligt. Er is niet meer fatsoenlijk mee te werken zodat we genoodzaakt zijn voorlopig te stoppen. Jammer, maar het is even niet anders.

We zijn er wel in geslaagd alle zand dat op de Torendijk lag (ruim 60 kuub!) weg te krijgen. Daar is vandaag en gisteren in de vrieskou (-7 graden) met man en macht aan gewerkt. Het was zo koud dat de rupsdumpers vanmorgen bevroren waren. Eén dumper hebben we met warm water weer aan de gang gekregen.

Een korte schaft want van stilstaan krijg je het koud.

Het zand vroor vast aan de bakken en de schoppen, de klonten bevroren zand hebben we met een bijl kapot geslagen. Ik denk dat de meeste wegenbouwbedrijven er al lang de brui aan hadden gegeven. Maar wij niet. En eigenlijk is het een klein wonder dat we het werk af hebben gekregen.
Er is doorgewerkt tot het donker werd. Bij het l;icht van de auto's hebben we de machines op de aanhangers gereden en vastgesjord. We konden de gehuurde spullen nog net op tijd bij de Lemerij achter het hek schuiven. Het resultaat is groots. Er ligt een dijk om u tegen te zeggen. Een dijk van een pad!

Wim proost op al het werkplezier. De borrel was van Gerrit (links)

De Torendijk was eigenlijk de enige plek waar het zand in de weg lag. Op alle andere plekken is er geen groot probleem, zover we dat inschatten. We gaan er althans van uit dat het zand wel even kan blijven liggen totdat we verder kunnen. Wanneer dat is durven we niet te zeggen. Het zal eerst moeten stoppen met vriezen en dan moeten we nog wachten totdat het zand weer werkbaar is.

Zodra een periode in zicht komt die gunstig lijkt gaan we verder. Wanneer dat zal zijn is niet in onze hand. Eerst maar even uitrusten van het werk van afgelopen dagen.

De kop is er af

2010-11-30T20:00:00.001+01:00

Vandaag hebben we dertig kuub zand op een stuk van de mountainbikeroute langs de Torendijk gebracht. We hadden een koude start, maar toen de machine een keer op gang was gekomen vloog het zand de singletrack op. Dat biedt hoop voor wat ons nog te wachten staat.

Ben vult met zijn shovel een van de twee rupsdumpers.

De koude start hield in dat onze machinisten eerst bij verhuurbedrijf de Lemerij in Borne instructie moesten hebben in het bedienen van de twee ruspdumpers en de kleine knikshovel. Ondertussen ging een andere ploeg naar de houtzagerij van Twickel om zware balken te halen. Die balken zijn nodig om de sloot te passeren langs de kant van de weg.

Jan lost de dumper.

Rond half tien waren we in de Torendijk. Nadat de balken op hun plek waren gelegd kon het werk beginnen. In het begin was het wat wennen, maar redelijk snel kregen onze machinisten Ben, Jan en Henk door hoe je de hendeltjes van de shovel en de dumpers moet bedienen.
Met de kou viel het eigenlijk reuze mee. We werken aan de Torendijk in het bos en daar is het lang niet zo koud als in het open veld. De grond in het bos was eigenlijk nog vrij zacht en ook de berg zand die een dag eerder was gestort was niet bevroren.
Het enige probleem was dat de zandweg spekglad was. Maar met een paar scheppen zand was dat probleem ook snel opgelost en kon de trein op gang komen. Ben kon met zijn knikshovel, geholpen door twee man die hielpen de schep steeds goed vol te maken, aan een stuk doorwerken met het vullen van de dumpers. Deze reden met hun vrachten van ongeveer een halve kuub af en aan. En nadat het zand was gestort stonden anderen klaar met de schop om de track af te werken.

In de lage delen gaat heel wat zand.

Na de eerste dag waren drie vrachtwagenladingen afgevoerd en dat geeft de burger moed. Woensdag zijn we weer in de Torendijk aan het werk (er wachten ons daar nog drie vrachten zand) en daarna gaan we door op de andere tien plekken die nog moeten worden opgehoogd. Nog maar 180 kuub te gaan!

Het zand kan komen

2010-11-28T22:22:00.002+01:00

Het is zover, maandagochtend om half acht gaat het zandtransport beginnen en dinsdag gaan we met twee rupsdumpers en een knikshovel het gestorte zand op de track brengen. We hebben een rooster gemaakt want 210 kuub zand zet je niet in één dag weg.

Water in de Oelerweg. Dit weekeinde is er nog heel wat gefietst.

De verwachting is dat de zandtransporten (21 vrachten op elf verschillende locaties) twee dagen duren. Wim te Winkel rijdt mee om de chauffeur aan te wijzen waar we het zand precies willen hebben liggen. Dat is belangrijk want elke meter die we extra moeten rijden met de rupsdumpers, waar 'maar' een halve kuub in gaat, kost tijd.

De rupsdumpers en de knikshovel (die we gebruiken om de dumpers te vullen) zullen worden bestuurd door vrijwilligers. We huren de machines bij de Lemerij . Daar hebben ze ons laten zien dat de besturing tamelijk eenvoudig is. Dinsdag zullen we wel merken of het ook daadwerkelijk zo simpel is als ze zeggen.
Voor de komende drie dagen hebben we een rooster dat er in voorziet dat we telkens zeven tot acht man aan het werk hebben. Drie machinisten en de anderen om de dammetjes met de schop en een trilplaat af te werken. Dat is genoeg, want met meer mensen lopen we elkaar maar in de weg. Tenminste, dat schatten we zo in. We zullen moeten afwachten of het ook werkelijk zo gaat als we denken.
Een zorg is de ontwikkeling van het weer. De schaatsliefhebbers zullen wel plezier hebben, ons komt de vorst niet goed uit. Als het zo blijft vriezen wordt het zand steeds moeilijker te bewerken. En als er dan ook nog sneeuw bij komt wordt het helemaal lastig.
Dat is nog allemaal afgezien van de kou waarmee we de hele dag te maken zullen hebben. De meesten van ons hebben ook daar geen ervaring mee. Ik ben benieuwd hoe dit gaat uitpakken...

We staan voor een nieuwe krachtproef

2010-11-25T20:14:00.003+01:00

De komende weken gaan we de modderige en onder water gelopen tracks van de mountainbikeroute op landgoed Twickel ophogen. De afgelopen dagen hebben we daar een plan voor gemaakt. Onderdeel is dat we 170 kuub zand laten brengen. Dat zijn zeventien vrachtwagens. Een heleboel!

Gerard meet een modderstrook die zal worden opgehoogd.

Het is een gecompliceerd plan geworden, want om het zand op de goede plekken te krijgen kun je met vrachtwagens niet volstaan. De vrachtwagens kunnen het zand hooguit zoveel mogelijk in de buurt storten, maar daarmee heb je het pad nog niet opgehoogd.

Dat gaan we dus doen met kleine rupsdumpers, want met kruiwagens is het geen werk. De circa 80 cm brede dumpers kunnen zichzelf laden (een halve kuub zand past erin). Vervolgens rijden we over de track naar de plek waar het zand moet komen. Daar maken we een aan de bovenzijde 70 cm brede dam op het bestaande pad. De dam wordt afhankelijk van de laagte 20 tot 40 cm hoog.

Rupsdumper

We hoeven niet overal zand te laten brengen. Arjan Vreeswijk komt ons helpen met zijn minigraafmachine. Hij is in staat op plaatsen waar weinig zand nodig is zand uit het bos te halen. Arjan zal tevens op enkele plaatsen duikers onder de track maken (buizen om het water wat zich ophoopt af te voeren) en sloten uitdiepen voor een betere afwatering.
Waar slootdoorgangen onderin vol water staan kiezen we voor ophogen. We maken heus niet alle spannende, diepe doorgangen dicht, maar op sommige plaatsen moeten we ze echt een stukje minder diep maken.

Hoog water in bos langs de Flierveldweg.

Aan de Flierveldweg hebben we te maken met een watermassa die niet weg kan (zie foto hiernaast). Het water staat zo hoog dat de track voor een deel ondergelopen is. We gaan de track flink ophogen, maar we gaan tegelijk het waterpeil flink verlagen door water onder de track door af te voeren naar de sloot langs de zandweg. Twickel juicht dat toe, want nu staat een compleet bos onder water en dat is niet de bedoeling.

Via een geultje wordt nu al water afgevoerd.

Een andere plek waar heel veel water staat is de doorgang van een sloot aan de Oelerweg. De sloot in het bos bleek niet af te wateren naar de sloot langs de weg. We hebben er al enige verbetering in aangebracht en dat hielp meteen. Arjan zal de verbinding straks verder uitdiepen en dan is het probleem waarschijnlijk uit de wereld.
De komende weken kunnen we niet volstaan met overdag een paar uurtjes wat te doen. We moeten het hebben van vrijwilligers die hele dagen willen werken. Gelukkig zijn er heel wat vrijwilligers die veel vrije tijd hebben, maar het is wel een hele belasting.
In totaal moeten we op vijftien stroken aan de slag. Bij sommige is weinig te doen, bij andere heel veel. om de route berijdbaar te maken. Want dat is het doel: we willen dat de route onder alle weersomstandigheden goed berijdbaar is zodat je niet door hoog water en diepe blubber hoeft te fietsen. Als alles goed gaat is dat rond de jaarwisseling het geval.

We hebben bergen zand nodig

2010-11-20T11:37:00.002+01:00

De aanleg van de vaste mountainbikeroute op landgoed Twickel gaat de tweede fase in. De regenval van de afgelopen weken heeft wel duidelijk gemaakt dat we er nog - lang - niet zijn. Er is hier een daar nog een beetje zand nodig. Beter gezegd: bergen zand!

Dit willen we dus niet. Hier komt een flink pak zand in.

Vrijdagmiddag zijn we met bosbaas Gert-Jan Roelofs en parcoursbouwer Patrick Jansen wezen kijken op een paar stroken die modderig zijn of zelfs onder water staan. We zijn lang niet overal geweest, want om alle plekken goed in beeld te krijgen plus een plan te maken voor het werk dat moet worden gedaan, is veel meer tijd nodig. Dat gaan we de komende week doen en daar hebben we twee hele dagen voor uitgetrokken.

We zijn vrijdag eerste wezen kijken in de modderstrook langs de A1 tussen het bruggetje en vlonder. Daar is over een meter of tachtig de hele strook aan gort gereden. Dat komt door de slappe ondergrond in combinatie met het water wat er niet goed weg kan.
Op stroken als deze (er zijn er meer van) zal met stevig zand een soort dijkje moeten worden gebouwd. Afhankelijk van de situatie moet de dijkje 20 tot 40 cm hoog worden. Als je dat over 80 meter doet - 1 meter breed - kom je aan een hoeveelheid zand van een kleine 30 kuub, ofwel drie flinke vrachtwagens.
Nu ligt de modderstrook niet vlak aan de weg, maar zo'n honderd meter van een zandweg af in het bos. We hebben bedacht dat het zand met een vrachtwagen langs de zandweg wordt gestort en daar met een shovel in een grote rupsdumper wordt geschept. Deze verplaatst het zand naar het beginpunt van de modderstrook. Van daaruit gaan we het met een kleine rupsdumper verspreiden over de hele lengte van de strook.
Je ziet wel, hier komen geen kruiwagens aan te pas. Dat zou geen doen zijn met zulke grote hoeveelheden zand. Je doet er een eeuwigheid over - we willen zelf ook nog wel graag een beetje fietsen - en het kost ons de rug. Dus doen we dit liever met machines. Maar het afwerken (aanharken en aantrillen) blijft nog wel handwerk is.
Lange modderstroken hebben we op meer plaatsen op de route. We gaan per plek bekijken hoeveel zand er nodig is om boven het water uit te komen en hoe we dat zand op de plek krijgen. Zoals gezegd is dat per situatie anders. Het zand zelf is geen probleem. Dat krijgen we van het landgoed. Er ligt nog ergens een flinke berg die is ontstaan bij graafwerkzaamheden ten behoeve van de Azelerbeek en dat zand kunnen we gebruiken.
Twickel heeft er ook geen probleem mee dat we zand aanbrengen en eventueel later nog een semi-verharding van gebroken puin of Schots graniet. Het landgoed wil net als wij een goed berijdbare, aantrekkelijke mountainbikeroute en werkt dus mee aan maatregelen zolang we de natuur niet beschadigen. En ook daar zijn we het helemaal over eens.
Behalve met lange modderstroken hebben we te maken met ondergelopen sloten waar de route doorheen is gelegd. Het gaat om sloten (tussen de rabatten) die geen afwateringsfunctie hebben en waar het water in blijft staan. Het plan is de bodem van de sloten daar waar het pad er door gaat op te hogen. Niet te veel want dan is de lol van het fietsen er af, maar wel zo veel dat we er zonder risico door kunnen.
Zoals het nu is zijn op een paar plaatsen gevaarlijke situaties ontstaan en daarom hebben we een paar tracks ook tijdelijk afgesloten. We willen niet dat de mountainbikers door de modder of van het pad af door het bos rijden. Maar we willen helemaal niet dat ze hun nek breken.
We gaan Arjan Vreeswijk met zijn minigraafmachine vragen te helpen de sloten weer berijdbaar te maken, want ook dat is met de schop niet te doen. Arjan zal tevens waar dat zinvol is langs het pad sloten een beetje uitdiepen zodat het water weg kan. Zand om de doorgang op te hogen kan hij soms uit het bos halen. Op andere plaatsen laten we dat aanvoeren.
Als het allemaal kunnen organiseren (er zijn overdag heel wat vrijwilligers bij nodig) gaan we het werk de komende weken uitvoeren. Er is een droge periode voorspeld en daar willen we gebruik van maken. Het zou jammer zijn als de route de hele winter blijft zoals hij er nu bij ligt.

Wordt vervolgd

Delen mtb-route afgesloten vanwege water

2010-11-14T21:12:00.002+01:00

Afzetlint bij de ingang van een singletrack.

De mountainbikeroute op landgoed Twickel ligt er momenteel door de vele regen slecht bij. Afgelopen woensdag hebben de coördinatoren van de vijf verenigingen overlegd wat ons te doen staat. Besloten is de singletracks waar het rijden (deels) onmogelijk is door het vele water af te sluiten.

We willen niet alleen voorkomen dat er ongelukken gebeuren, maar we willen ook verhinderen dat mountainbikers zich op het parcours vastrijden en dan op zoek gaan naar delen in het bos waar nog wel te rijden is. Dat levert schade op die we niet willen.
De komende weken gaan we bekijken of de situatie op korte termijn te verbeteren valt. Daarvoor zal het zeker eerst wat moeten opdrogen. Misschien kunnen we op sommige stukken zand opbrengen, maar als het erg modderig blijft heeft dat weinig zin.
Waarschijnlijk zullen we tot het voorjaar moeten wachten alvorens echt iets te kunnen doen wat nut heeft. We gaan dan waarschijnlijk enkele stroken (gedeeltelijk) ophogen met zand en eventueel verharden met schots graniet. Dat is een natuurprodukt dat wordt gebruikt om fietspaden te maken.
Misschien moeten we ook nog ergens een vlonder of brug bouwen. En wellicht moeten her en der delen van de route helemaal weggenomen worden omdat ze te kwetsbaar zijn als het regent. Dat zijn zaken die we de komende maanden moeten uitvinden.
Al met al maakt het duidelijk dat de mountainbikeroute zeker nog niet klaar is. Pas in het voorjaar, als het weer beter wordt, kunnen we echte maatregelen nemen en dan moeten we nog afwachten of helpen. Elke plek is weer anders, standaard oplossingen zijn er niet. Een mtb-route aanleggen blijkt niet een kwestie van 'even' doen.

Goed overleg met Han

2010-11-10T18:04:00.003+01:00

Gert-Jan Roelofs, Han Brinkcate en ondergetekende hebben vanmorgen in de rentmeesterij op Twickel bij elkaar gezeten om te praten over de knelpunten die Han eerder heeft aangekaart. Het was een gesprek dat, hoewel soms best een beetje fel, in een goede sfeer is verlopen.

Vlnr Gertjan Roelofs, René Schabos en Han Brinkcate

In het gesprek zijn een paar belangrijke zaken aan de orde geweest.

1. Han stoort zich aan het gedrag van sommige mountainbikers tegenover wandelaars (wij ook). Het antwoord is dat op paden waar mountainbikers en wandelaars elkaar veelvuldig treffen borden komen waarin we vragen op begrip en respect. Rekening houden met elkaar wordt ons motto.

2. Er is een pad gemaakt langs de Grote Looweg door een gebied waar veel waardevolle paddenstoelen staan. We hebben allemaal hetzelfde doel. We willen niet dat de paddenstoelenpopulatie heeft te lijden. We gaan de komende maanden samen nader onderzoeken wat we moeten doen.

3. Hetzelfde geldt voor de hazelwormen in de bosrand tegenover de oude melkfabriek. Ook daar gaan we in het voorjaar heel goed bekijken hoe het gaat. Als het nodig is nemen we maatregelen.

De kikkerpoel en de sloot staan nu vol water.

4. De kikkerpoel aan de Meenhuisweg. We hebben daar een dijk doorheen gelegd, Die kan juist wel eens een gunstig effect hebben, omdat die voorkomt dat de poel in droge perioden snel leegloopt (via de sloot langs de weg). Het effect wordt nader onderzocht.

Verder hebben we afgesproken elkaar op de hoogte te houden als er zich bepaalde ontwikkelingen voordoen. Het gezamenlijke doel is we er alles aan doen om te voorkomen dat het mountainbiken op het landgoed schade of overlast veroorzaakt. We gaan niet met elkaar het gevecht aan, maar we zoeken de samenwerking. De constructieve opstelling van Han in het gesprek geeft me alle vertrouwen dat dat lukt.

René Schabos

En zo doen de profs het

2010-11-10T10:24:00.003+01:00

Het heeft even geduurd, maar we hebben het filmpje van de toertocht op zondag 31 oktober klaar. Kijk, huiver en geniet van de profs en de achthonderd anderen.

PS als de film niet goed loopt probeer dan deze link.

Een koude douche

2010-11-07T17:12:00.003+01:00

Nou, dat was toch wel een beetje een koude douche vandaag. Zo'n zestig km van de route gefietst en ik had wel wat modder verwacht. Maar zoveel! Sommige stukken stonden helemaal onder water en waren onbegaanbaar. Oei. Hier ligt nog heel wat werk voor ons.

Situatie bij de Twickelervaart waar het water niet weg kan.

Er zijn wel enkele verklaringen voor de slechte staat waarin grote delen van de route zich momenteel bevinden. De afgelopen dagen heeft het veel geregend. En de toertocht van afgelopen zondag heeft hem ook geen goed gedaan. Als het pad er droog bij had gelegen was er waarschijnlijk een positief effect vanuit gegaan. Maar nu zijn heel wat plekken modderig gereden.

Sommige delen staan zelfs helemaal blank. Langs de Twickelervaart kan het water van het ven niet weg. Waarschijnlijk zit er ergens een buis verstopt, want normaal stroomt het water weg naar de veel lager gelegen vaart.
Het gevolg is dat het pad over een flinke lengte blank staat. Ik heb het met takken afgesloten op een plek waar je nog naar het fietspad kunt. Verderop kan dat namelijk niet meer en ben je gedwongen door het water te waden.

Pad naast de 'Servo'. Er is al een alternatieve route gemaakt (links)

Op wel meer plaatsen ben ik situaties tegengekomen die om maatregelen vragen. Zo is in enkele 'droge' sloten (althans dat dachten we) water gaan staan. De bodem onderin is zacht geworden. Het gevolg is dat je er moeilijk door komt. Ik ben er zelf een keer vast komen te zitten en omgevallen. Werd om me heen heel wat gelachen.
Er zijn ook stukken gewoon heel nat en daardoor modderig gereden. Je ziet al dat men gaat uitwijken waar dat maar kan en er omheen rijdt. Dat moeten we niet hebben. Daar moeten we dus mee aan de gang.
Een meevaller vond ik de toestand op het talud langs de A1. Dat lag er eigenlijk best goed bij. Er was nauwelijks modder en het pad was hard. Kennelijk kan het water daar goed weg.
(wordt vervolgd)

Pad langs de Torendijk

Zo vader, zo zoon

2010-11-07T09:48:00.001+01:00

Zondagmorgen om half tien. Het is droog, de zon komt er een beetje door en de herfst laat zich prachtig zien. In Twickel zijn al weer tientallen mountainbikers onderweg. De negenjarige Thijmen en zijn vader Marcel Voorhuis uit Hengelo hebben er al flink wat kilometers opzitten. Sommige stukken zijn modderig maar Thijmen slaat zich er kranig door, zegt de trotse vader.

Open brief aan Han Brinkcate

2010-11-06T12:24:00.006+01:00

Borne 6 november 2010

Beste Han,

Ik ken je al vele jaren als een fanatieke natuurvriend. Je bent wat ouder en grijzer geworden, maar je hebt van je strijdbaarheid nog niet verloren lijkt het. Goed zo. Van strijdbare, enthousiaste mensen moeten we het hebben. In dat opzicht lijken we op elkaar. Kom maar op met je kritiek, zou ik zeggen. Want wij hebben als initiatiefnemers van de mountainbikeroute op landgoed Twickel een goed verhaal.

Zes jaar geleden kreeg ik als fanatieke wielersporter het idee dat er een vaste mtb-route op het landgoed zou moeten komen. In eerste instantie uit eigenbelang, dat geef ik graag toe. Het landgoed was in de wintermaanden mijn trainingsterrein en Twickel was begonnen veel van mijn favoriete paden en zandweggetjes af te sluiten voor fietsers.

Er volgde een gesprek met de rentmeester en die was niet afwijzend. Later is wel gebleken waarom. Het landgoed besefte dat mountainbiken geen bevlieging was die na een paar jaar over zou waaien. Met een paar bordjes waren de bikers niet tegen te houden. Er moest iets anders gebeuren.

Nu ben ik, net als jij Han, een grote vriend van Twickel. Ik heb er meer uren wandelend en genietend van de rust doorgebracht dan fietsend. Het is een uniek en bijzonder waardevol bezit waar heel voorzichtig mee omgesprongen moet worden. De Stichting Twickel waakt daarover volgens mij als een goede maar strenge huisvader en daarom wilde ik het beslist vanaf het eerste begin doen in goede harmonie met de penningmeester en zijn assistenten.

We hebben Patrick Jansen er bij gehaald omdat hij in Nederland de deskundige bij uitstek is. Patrick is bosbouwkundige ingenieur én een ervaren mountainbiker. Hij heeft diverse publicaties op zijn naam over mountainbiken in natuurgebieden en deed veel kennis en ervaring op tijdens studiereisen in de VS en Canada waar de sport al veel langer dan bij ons populair is. In Nederland hielp hij diverse mtb-routes aanleggen.

Patrick werd projectleider en samen kwamen we met een plan waarbij uitgangspunt was dat de schade aan flora en fauna op het landgoed tot een minimum moest blijven en dat de hinder voor andere gebruikers (wandelaars) zo gering mogelijk moest zijn.

Er was een derde belangrijke voorwaarde (die ook door Twickel heel goed is begrepen). Als je wilt dat de mountainbikers de route gaan rijden – en dus wegblijven van de paden waar je ze niet wilt hebben – dan moet je die route aantrekkelijk voor ze maken. Om die reden hebben we 22 stroken smalle singletrack aangelegd (op den duur 50 cm breed), met een totale lengte van twaalf kilometer, verdeeld over de 70 km die de hele route lang is.

Han, we hebben deze drie uitgangspunten voortdurend in ons achterhoofd gehad, want we wilden het goed doen. Nergens zijn de singletracks dwars door ‘natuurgebieden’ gelegd, vrijwel overal lopen ze dicht langs de bestaande wegen. Bosgebieden waar wild kan worden verstoord of waar waardevolle en kwetsbare flora kan worden beschadigd zijn gemeden.

Waar nodig zullen we later delen van het pad verharden om te voorkomen dat de mountainbikers om modderplekken heenrijden en het bos in gaan. We hebben ook bruggen en vlonders gebouwd met dat doel. Deze route is daardoor veel duurder dan andere mtb-routes in Nederland. Kosten noch moeite zijn gespaard. En geloof me, de stichting Twickel heeft niets zomaar weggegeven.

Met de wandelaars is terdege rekening gehouden. De route is met een grote boog om het kerngebied van Twickel gelegd, omdat daar veel wordt gewandeld. Maar op een paar plaatsen gaan wandelaars en mountainbikers toch over hetzelfde pad.

We weten dat dat soms moeilijk is. We vragen voortdurend om begrip en respect. Hou rekening met elkaar. Dat geldt niet alleen voor de mountainbikers, ook voor de wandelaars. We leven in een klein landje en we doen wat we kunnen allerlei groepen te scheiden. Maar soms gaat het niet anders en dan moet je als mens bereid zijn het pad te delen. ‘Share the trail’, zeggen ze in Amerika.

Dat is niet alleen een mooi verhaal voor in deze brief, we gaan er ook wat mee doen. Bij enkele drukke paden en zandwegen komen borden waarop we de wandelaars en mountainbikers vragen rekening met elkaar te houden.

Maar hoe goed en gewetensvol we alles ook hebben overdacht, we zijn niet alwetend. We staan open voor nieuwe of betere inzichten. De ervaring kan uitwijzen dat we sommige aspecten niet goed hebben ingeschat. Dan zal daar iets aan worden gedaan. Ook dat is van meet af aan een uitgangspunt geweest voor ons en Twickel.

Het kan ook zijn dat derden ons wijzen op zaken die we over het hoofd hebben gezien. Om die reden heb ik jou Han afgelopen week gevraagd ons te helpen. Jij weet veel van de natuur op Twickel. De kikkerpoel langs de Meenhuisweg zal na jouw opmerking zeker nader worden bestudeerd. En als dat beter is halen we de dijk er weer uit en maken we er een mooie brug overheen. Van hazelwormen wisten we niets. Wijs ons de plekken aan en we bekijken of we maatregelen moeten nemen die dieren te beschermen.

Han, blijf met je kritiek niet langs de kant staan.

René Schabos

Initiatiefnemer Mountainbikeroute Twickel

Klik HIER voor het interview met Han Brinkcate in de TCTubantia van zaterdag 6 november.

Vuurdoop werd een modderbad

2010-10-31T13:27:00.028+01:00

Tja. Dan hangt er 's morgens op de Buienradar zo'n dikke wolk boven ons deel van het land. En dan denken veel mountainbikers: ik kruip lekker weer in bed. Toch waren er zondag 31 oktober nog achthonderd aan de start voor de eerste georganiseerde toertocht op de vaste mountainbikeroute in Twickel. Voor een vuurdoop die een modderballet werd.

Zonder woorden.

De cracks lieten zich in ieder geval niet kennen. De beroepsrenners Joost Posthuma (Rabobank) en Tom Veelers (Skil Shimano) stonden vooraan toen om half negen voorzitter Peter Maatje van Trios het startsein gaf. Met in hun kielzog oud-profs als Rudie Kemna en Rob Kleinsman en tal van andere bekende namen vlogen ze de route op. We hadden gevraagd het een beetje rustig aan te doen, maar ja, het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Wielrenners, ook al worden ze betaald, blijven wielrenners.

Joost voert de kopgroep aan

Het werd een slagveld. De eerste groep dunde al snel uit tot een man of tien en daarachter was het ieder voor zich. Ook voorin bleef het niet bij elkaar. Na het langs stuk langs het kanaal en bij de eerste halteplaats onder het kanaal had Joost Posthuma een behoorlijk gat geslagen en zat menigeen met ambities er al flink doorheen.

Hans Rekers geeft gas

Rudi Kemna in het spoor van Tom Veelers

Joost was de eerste die na een snelle hap weer vertrok en die heb ik niet weer gezien. Tom Veelers wel. Hij reed in zijn eentje de hele route uit. En hoe. Regelmatig boven de 40 km/u en dat op zandwegen! Tom is al bezig met de voorbereiding van Parijs-Roubaix over enkele maanden en die is heel wat langer.

Tom solo op weg naar Beckum

En het was dus zwaar...

En de rest? Overal reden eenlingen en kleine groepjes. Sommigen onherkenbaar door de modder, zwaar ademend en allemaal met krakende kettingen en piepende remmen. Om op de laatste strook op het talud in een soort fuik te rijden. Die technische strook bleek door de regenval bijzonder glibberig geworden. Voor menigeen was dat aan het eind van al een zware rit iets te veel van het goede. Sommigen stapten af waardoor anderen werden opgehouden, een enkeling kukelde naar beneden.

Glibberen op het talud

Zover bekend hebben zich geen grote ongelukken voorgedaan. En daar was de werkgroep Twenterunners van Trios natuurlijk blij mee. Net als met het financiële resultaat, want de opbrengst van de inschrijving en de baromzet gaat geheel naar mensen met kanker.

Met speciale dank aan onze motards:
Henk Pol en Frans Kemna

Foto's

Edfo Photography

Emsdettenplein 25 | 7559 WC Hengelo 0624606150 | mail@edfo.nl | www.edfo.nl | twitter.com/edfofoto

Klik HIER voor alle 170 foto's die Edwin maakte.

Een spectaculaire film volgt later.

Lijkt een brug en is 18 meter lang

2010-10-30T17:47:00.003+02:00

Bij de modderstrook voor het talud langs de A1 was het eigenlijk meteen duidelijk. Het water stroomt er van de afrit Borne naar één plek onderaan, waar een zwaar en plakkerig mengsel van zand en klei ligt. De afgelopen tijd was het er een grote drekzooi. Met zand viel er weinig tegen uit te richten dus hebben we daar vandaag een vlonder gebouwd van circa 18 meter lang.

We zijn inmiddels ervaren bruggenbouwers en een vlonder komt dicht in de buurt. Je zet palen in de grond en daar bevestig je liggers aan. Daar bovenop schroef je de dekplanken. Maar ja, in een bos waar geen stroom is. En met eikenhout dat nogal wat weegt?

Het is ons toch in zeseneenhalf uur gelukt en we zijn wat trots op het resultaat. Nu kunnen de bikers over de vlonder vaart maken om vervolgens met snelheid het steile stukje tegen het talud op te fietsen. Afstappen hoeft niet meer en dat betekent minder schade aan het pad.

Zoals het was: een grote drekzooi

De plankjes liggen klaar bij de Zagerij

Een aanhanger vol hout

Liggers op modder

Palen die de vlonder op zijn plaats houden

Overleg

Schroeven, zagen en spijkeren

De laatste krammetjes

Hij heeft de primeur.

Zo geweldig is dit werk dus!

2010-10-28T23:02:00.002+02:00

Gerard Freriksen maakte onlangs filmpjes van de bouw van een prachtige eikenhouten brug langs de Meenhuisweg en het verplaatsen van tien kuub zand voor een dijk over een nat stuk in de route. Kijk naar de beelden, luister naar de prachtige muziek en krijg de koude rillingen...

Brief van Han Brinkcate

2010-10-28T21:03:00.007+02:00

De Deldense natuur- en Twickelvriend Han Brinkcate schreef bijgaande brief die onlangs was te lezen in het Hofweekblad. Hij drukt er zijn bezorgdheid in uit vanwege de aanleg van een vaste mountainbikeroute op het landgoed.

Ik plaats deze brief omdat ik van mening ben dat dit gezegd mag worden. Andere recreanten zullen zich misschien in zijn verhaal herkennen, daarom is het goed dat het hardop gezegd wordt. Toch ben ik het niet met hem eens en kunnen veel van zijn vragen en veronderstellingen worden beantwoord en weerlegd. Maar dat doen we later wel. De reacties spreken in ieder geval al voor zich.

“Twickel? Oh! Twickel?

Wat doe je nou?”

Ik heb dit artikel geschreven, omdat ik mij erg bezorgd maak over de ontwikkeling van een fietscrossbaan dwars door het mooie “Twickel”. Waarom moeten deze paden daar lopen waar al zandwegen zijn en waarom moeten deze door beschermde gebieden van “Twickel”?

Han Brinkcate

Op zulk soort vragen zou ik graag van de bedenkers hiervan antwoorden willen hebben. Waar zijn de onderzoeksrapporten betreffende de inventarisatie van planten en dieren? En wie heeft deze onderzoeken hoe en waar gedaan? Of is er zo maar lukraak een crossbaan uitgezet, zonder onderzoek naar het voorkomen van dieren en planten op de route te doen?

Persoonlijk ben ik namelijk tot hele andere conclusies gekomen, als doet voorkomen. Het is geenszins mijn bedoeling om u als “consument” in een slecht of kwaad daglicht te zetten, maar als groot liefhebber van “Twickel”, zit ik hier gewoon een beetje mee, vandaar.

Ik ben bang dat het hek nu echt van de dam is, de eerste opstootjes zijn al geweest. Verder zijn er vooral op mooie zondagen te veel mensen in het bos, die gewoon bijna omver gereden worden, omdat de fietscrossbaan overal zonder duidelijke verkeersaanduidingen wegen en wandelpaden kruist.

Een klein aantal crossfietsers dacht afgelopen zondag zelfs, dat ze nu “God” in “Twickel” waren. Werden ze op hun manier zogenaamd ook maar iets gehinderd, dan ging of de middelvinger omhoog of je kreeg op hun manier zogenaamd ook maar omhoog of je kreeg een gigantische grote bek van deze heren. Dit is dus onacceptabel gedrag en ik hoop ook dat bezoekers van “Twickel”, die dit gedrag meemaken dit melden bij “Twickel”. Het is niet te hopen, dat elk weekend zo verloopt op “Twickel”.

Van kinds af aan, voelde ik mij verbonden met het landgoed “Twickel”, Dit heeft waarschijnlijk te maken met het feit, dat ik hier een aantal jaren van mijn jeugd heb doorgebracht. Wij woonden in het “Plank’nhoes”, hetgeen stond achter het kasteel, waar nu de rondweg loopt. Eigenlijk heb ik de natuur dus met de “paplepel” ingegoten gekregen.

Ook is mij in die tijd geleerd om zorgvuldig en respectvol met deze natuur om te gaan. Dit heb ik van mijn twintigste t/m mijn zesenvijftigste jaar aan vele duizenden mensen trachten over te dragen tijdens georganiseerde wandelexcursies. Juist dat respectvol was voor mij altijd een hot item, vooral voor de jeugd.

Op het landgoed “Twickel” hanteerde men (gelukkig maar) harde en duidelijke regels over wat wel en niet mocht tijdens deze wandelexcursies. En als goede natuurgids hield je je dus aan deze afspraken.
Zo was er een regel, dat je niet zomaar met een groep mensen dwars door een bosperceel (dus van de paden af) mocht lopen en dat je niet door stilte- of rustgebieden mocht dwalen. Wij waren eigenlijk best wel voorzichtig, want een hazelworm, kikker of kuiken, om maar eens iets te noemen, zijn gauw doodgetrapt door zoveel voeten.

Toch is “Twickel”, dit jaar (2010) blijkbaar van zijn “geloof” gevallen en heeft het “respectvol” van toen plaats moeten maken voor “subsidies” nu, blijkbaar een “toverwoord” waar je alles mee kunt doen, mits je maar duidelijk aan blijft geven waarvoor je het (ruim 80.000 euro in dit geval) gaat gebruiken. In dit geval dus voor splijting van de recreatie op het landgoed. Wandelaars alleen daar, paarden daar, crossmotoren (eh, die hebben ze liever niet) en crossfietsers!

Die krijgen een prachtig gesubsidieerd parcours dwars door de rustgebieden: grote delen van “Twickel”, kikkerpoel Meenhuisweg gewoon simpelweg dichtgegooid met zand, gebied met zeldzame paddenstoelen: Grote Looweg, Rijssenseweg, gedeelte zandweg, plekken waar reptielen als hazelworm en hagedis zomers trachten te zonnen: vele delen op het landgoed “Twickel”. Dichte populaties van vooral hazelwormen tussen Rijssenseweg / Westerholtsweg / Langenhorsterweg, bij Bornesvoetpad en stukje Secretaris Engelbertinkstraat bij de brug en “Leugenbankjes” en plekken waar diverse vogels moeite doen om nog voor hun nageslacht te zorgen: grote delen van “Twickel”.

Niets maar dan ook niets wordt hierbij ontzien. Dit genoemde is natuurlijk maar het topje van de ijsberg. Wat denkt u dat hier door deze jongens op hun snelle fietsen zo ongemerkt wordt doodgereden? Zelfs aanrijdingen met jong reewild wordt zo mogelijk gemaakt. Hebben we het nog niet eens over de schade aan zeldzame planten gehad? Nee, want het is nu oktober, dus dat zien we pas in het voorjaar. Veel van deze dieren en planten hebben een beschermingsstatus en ik vraag mij dan ook af, of hier wel voldoende rekening mee is gehouden?

Nog zo’n moeilijk punt vind ik de jaargetijden, nu al leert de herfst ons dat de aangelegde paden op diverse punten onherkenbaar zijn geworden door bladval en dit wordt in de winter overgenomen door mogelijke sneeuw. Zeer zeker zullen sommige crossfietsers dan gewoon nieuwe paden gaan ontwikkelen en is “Twickel” binnen enkele jaren een grote puinhoop. Volgens mij komen er straks heel wat mensen bij de kantoren van “Twickel” aankloppen, die ook ergens een eigen baan willen hebben en of je dan nog nee kunt zeggen? De “subsidie”, pardon, tijd zal het leren. Nee “Twickel”, je bent niet meer het prachtige “Twickel” van toen.

Han Brinkcate, Delden

En dat is drie...

2010-10-27T14:30:00.002+02:00

We verzetten bergen als het moet en bruggen bouwen we ook. Gemaakt van het mooiste eikenhout dat je je kunt voorstellen, want gehaald bij de Houtzagerij van Twickel waar de balken en planken vers voor ons worden gezaagd. Woensdag 27 oktober weer zo'n mooie brug gebouwd, de derde al. Nu over de Servoleiding langs de Meenhuisweg.

Je begint met twee 5 meter lange, stevige liggers (zwaar).

Daar schroef je planken op (4 cm dik!)...

...en daar gaat kippengaas over (vastzetten met van die klein krammetjes)

Klaar is Kees.

Mountainbikers rijden af en aan

2010-10-24T22:31:00.002+02:00

Na de mooie officiële opening vrijdagmiddag is onze route afgelopen weekeinde door talloze mountainbikers in gebruik genomen. Met name op de regenachtige en winderige zondagmorgen liep het storm en zag je overal op de route bikers, jong en oud, rijp en groen, mannen en vrouwen, zwetend, met rode koppen, maar enthousiast rondrijden. Een prachtig gezicht.

Het moeten er honderden zijn geweest. Alsof er een toertocht was georganiseerd. Ik heb al gehoord dat in Denekamp, waar een echte toertocht was, weinig te beleven was. Dus die zullen er wel niet zo blij mee zijn geweest. Maar de mountainbikers die ik in Twickel sprak waren wel blij! Alleen maar hele positieve reacties gehad.

Zover ik heb gezien en gehoord houdt de route zich goed. De strook onder aan het talud was natuurlijk een grote drekzooi, maar dat vinden sommigen juist spannend. Toch gaan we er maar een vlonder maken. Dat is ook leuk (voor ons).

The job goes on en dat betekent dat we deze week nog heel wat te doen hebben wil de route klaar zijn voor komende zondag. Zo gaan we deze week de brug in de Meenhuisweg bouwen en een 15 meer lange vlonder onder aan het talud.

Verder willen we deze week de rest van de route helemaal nalopen. We hebben gezien dat er nog veel gevaarlijke wortels en stobben zijn. Waar mogelijk halen we ze op korte termijn weg en anders worden ze met oranje fluoriscerende verf gemarkeerd.

Toertocht

Dan de toertocht van Trios. We moeten er rekening mee houden dat er een enorme belangstelling zal zijn. De mountainbikeroute en de toertocht hebben veel publiciteit gehad (regionale tv, kranten, weekbladen, mtbroutes.nl, de NTFU-site etc. etc.) en dat kon wel eens heel veel deelnemers geven van uit het hele land.

Ik denk dat we er rekening mee moeten houden dat de route wel wat de lijden zal hebben als er meer dan duizend man overheen gaan. Maar goed, we zien wel en als de boel aan gort wordt gereden dan hopen we weer op veel mensen om ons te helpen. En mocht je geen lid zijn van een van de vijf verenigingen, maar je hebt toch zin om te helpen, meld je dan aan via deze blog. We hebben altijd wel een klus voor je.

PS Leuke discussie op site van de Twentsche Courant Tubantia over het mountainbiken in het bos.

Vrijwilligers verzetten bergen (zand)

2010-10-23T15:01:00.002+02:00

Vele handen maken licht werk. Dat hebben we al vaker ervaren en opnieuw is die stelling bewezen. Onze vrijwilligers verzetten bergen als het moet. En zaterdagmorgen 23 oktober moest het want bij de singletrack langs de Blokstegenweg lag tien kuub zand op ons te wachten.

Scheppen en kruien. Met een uur was het gepiept.

Dat zand moest naar een plek die heel vaak nat is. De plek bevindt zich aan de eind van een schuin aflopende akker. Als het een beetje regent loopt veel water daar naar toe. Angezien de track er dwars door gaat wordt het daar een modderbende en dat is de afgelopen week ook gebeurd.

We hebben het pad zaterdag opgehoogd met klapzand. Dat is zand waar nogal wat leem doorheen zit. Het wordt in ieder geval hard, hebben we gemerkt. Nadat we de boel hadden aangetrild moest we nog een stukje weggraven. De laag bleek zo hard dat je er met de schop bijna niet in kwam.

De 9-jarige Gianni is tot nu toe onze jongste vrijwilliger.

We moeten maar eens zien hoe het zich houdt. Ook daar doen we veel ervaring mee op. Er zijn zoveel verschillende soorten zand. Lang niet allemaal zijn ze geschikt. Onze graafmachinist en padenmaker Arjan Vreeswijk is wat dat betreft een kenner. Hij weet precies welk soort zand geschikt is om een stevig pad mee te maken.
Die tien kuub leken in eerste instantie niet zoveel,. helemaal als je met vijftien man bent. Maar toen we begonnen te scheppen en te kruien - het zware zand moest zo'n twintig meter worden verplaatst - was het toch wel even werk. Maar ja, als er zo fanatiek wordt gewerkt is het ook weer zo gebeurd. Met een uur lag het zand op de goede plek.
Het was opnieuw een bewijs waar mensen toe in staat zijn als ze ergens lol in hebben. Het plezier om samen in de natuur een klus te doen is de basis onder het succes van dit project. Dat het ook nog heeft geresulteerd in een prachtige mountainbikeroute is mooi meegenomen.

De dijk is nog in aanleg en de eerste mtb'ers willen er al langs.

Opening een feest!!!

2010-10-22T19:31:00.006+02:00

De officiële opening van de mountainbikeroute op landgoed Twickel is één groot feest geworden. Bestuurders en vrijwilligers troffen elkaar vrijdagmiddag eerst bij 't Hoogspel om later een stukje van de route te fietsen. De sportieve provinciaal gedeputeerde Carry Abbenhues reed voorop en was helemaal in haar element.

Carry gaat fier op kop. Foto's Edwin Nieuwenhuis

De bestuurster was wat aan de late kant maar dat mocht de pret niet drukken. Manager Fons Lohuis van de regio Twente en regiobestuurder, tevens wethouder van Enschede, Hans van Agteren staken voluit de loftrompet over wat landgoed Twickel, routebouwer Patrick Jansen en de vele vrijwilligers de afgelopen twee maanden tot stand hebben gebracht.

Allen spraken over een prachtig project waarbij vooral het enthousiasme en de enorme inbreng van de vrijwilligers is opgevallen. Een project waar de regionale economie van zal profiteren, want de route vormt zonder twijfel een aanwinst voor de toeristische voorzieningen die Twente heeft te bieden. Daarnaast biedt ze de inwoners van Twente een uitdaging om een mountainbike te pakken en een paar uurtjes te gaan sporten.

Vlnr Gert-Jan Roelofs, Carry Abbenhues, Hans van Agteren en René Schabos knippen het lint door.

De bosbaas van Twickel, Gert-Jan Roelofs, verbloemde niet dat het landgoed lange tijd moeite heeft gehad met de mountainbikers. Uiteindelijk is het landgoed uitgekomen bij acceptatie in de wetenschap dat het mountainbiken geen tijdelijke sport is en dat de beoefenaars behoefte hebben aan paden om te rijden.

En toen was er champagne!!

Routebouwer Patrick geniet zichtbaar.

Ondanks zijn terughoudendheid feliciteerde Roelofs de initiatiefnemers met de de route en de wijze waarop deze in harmonie met het landgoed is gerealiseerd. De bosbaas verklapte na afloop dat hij binnenkort maar eens een dagje een mountainbike gaat huren om de route zelf te proberen.
Voor Carry Abbenhues heeft er nooit twijfel bestaan of ze al dan niet steun moest geven aan het project. De provincie Overijssel lapte het grootste deel van het geld dat nodig was en dat is volgens haar van harte gegaan. Hetzelfde enthousiasme legde ze aan de dag toen ze zich spontaan in de wielerkleding van rijwielhandel Henk Brama stak. Daarin stapte ze vol plezier op de fiets om fanatiek op kop van een langgerekt peloton bestuurders en vrijwilligers een stukje van de route door Twickel te rijden.

Gezamenlijk rijdt het peloton bestuurders en vrijwilligers door Twickel.

Aftellen is begonnen...

2010-10-21T21:57:00.002+02:00

Het aftellen is begonnen. Vrijdag 22 oktober is de officiële opening van de vaste mountainbikeroute op landgoed Twickel. Gedeputeerde Carry Abbenhues gaat dat doen. De provincie stak veruit het meeste geld in het project en is daarmee feitelijk de grote animator.

Carry Abbenhues is sportief en fietst vrijdag mee.

Het programma in 't Hoogspel begint om 14.30 uur met toespraken van Hans van Agteren van de Regio Twente (de opdrachtgever), Carry Abbenhues (de belangrijkste financier) en Gert-Jan Roelofs namens de Stichting Twickel. Om drie uur kleden we ons allemaal om voor een tochtje op de mountainbike. De gedeputeerde gaat ook fietsen, heeft ze aangekondigd. En natuurlijk pakken we dan een paar singletracks mee.

Het wordt vast een leuke ontmoeting tussen de bestuurders en de vele vrijwilligers die hun komst hebben aangekondigd. Het weer wordt goed, dus niets kan een leuke middag in de weg staan.
Zaterdag gaat het werk echter al weer gewoon verder. We moeten een nat stuk aan het eind van strook 3 met zand opvullen. Vrijdagmiddag wordt tien kuub zand gebracht dat wij met kruiwagens op de juiste plek moeten zien te krijgen. Met een ploeg van tien man moet dat lukken.
Volgende week hebben we ook nog flink wat te doen, want we willen alles klaar hebben voor de grote toertocht op zondag 31 oktober. Zo gaan we nog een brug bouwen aan de Meenhuisweg en als het lukt bouwen we ook een 15 meter lange vlonder over een natte strook in het bos voor het talud langs de A1. Tussendoor zijn anderen bezig de hele route na te lopen op eventuele onvolkomenheden. Werk zat nog...

Een dankwoord is hier op z'n plaats

2010-10-19T18:26:00.006+02:00

Op 27 augustus hebben we de eerste vlaggetjes geplaatst en dinsdag 19 oktober zijn de laatste palen erin gegaan. Daar zitten zeveneneenhalve week tussen waarin heel, echt heel veel werk is verzet. Maar nu is de vaste mountainbikeroute op landgoed Twickel helemaal uitgepijld en kan iedereen hem komen berijden.
Ik vind het een mooi moment om iedereen te bedanken die hier zo ontzettend veel energie en tijd in heeft gestopt. Op de eerste plaats de vrijwilligers. Jullie waren met zovelen en sommigen hebben zoveel uren in dit project gestopt dat ik me nog steeds verbaas dat zoiets gebeurt. Wielrenners individualisten, vergeet het maar. Wat geweldig dit met elkaar te hebben gedaan. We hebben een prachtige tijd gehad.
Een paar namen wil ik noemen want zij trokken de kar voor de vijf clubs die zich aan de route hebben verbonden: Gerard Freriksen van R3, Wim te Winkel van de RTC Borne, Herman Duim van Trios, Joop Hoonhorst van de Twickeltrappers en Fred Zwienenberg van de RTC Hengelo.
Dan onze parcoursbouwer Patrick Jansen, die zijn unieke kennis inbracht, onvermoeibaar was en steeds weer oplossingen had. Verder Arjan Vreeswijk onze graafmachinist. Wat een vakman! Wat een enthousiasme. Elke ochtend voor dag en dauw zijn bed uit, nooit verzaakt, nooit gezeur. Je heb een perfect pad afgeleverd.
En last but not least Albert Groen, de man achter de schermen. Zonder jouw bestuurlijke inbreng was de route er nooit gekomen. De mountainbikers in Twente mogen hopen dat jij voor de Regio Twente nog veel vaste routes kan helpen aanleggen.

René Schabos

Filmpje van de krant

2010-10-18T23:31:00.002+02:00

Verslaggever Marcel Tettero van de Twentsche Courant Tubantia maakte een leuk filmpje over de aanleg van de mountainbikeroute op Twickel. Het filmpje maakt deel uit van zijn reportage op de website van de krant. Dinsdag volgt een uitgebreider artikel in de Hengelose editie van de papieren krant. Koop 'm zou ik zeggen.

Een verjaardag op het talud

2010-10-16T18:21:00.004+02:00

Koos Visser van de Ruiten Drie vierde zijn 48ste verjaardag zaterdag op het talud van de A1. Johan, Gerrit, Marco, Tonnie en ondergetekende zongen hem toe (zie het filmpje) en kregen daarna koffie met lekkere koeken. Voor de aanleg van de mountainbikeroute op Twickel worden zelfs verjaardagen aangepast gevierd.

Koos (2de van links) viert met Johan, Gerrit, Marco en Tonnie.

Zo werd het weer een bijzondere dag al begint het te wennen dat onze Almelose vrienden onder aanvoering van hun enthousiaste coördinator Gerard Freriksen elke zaterdag een heel blik vrijwilligers opentrekken.

En die stonden 's morgens om half negen keurig klaar bij de Houtzagerij van Twickel om nog eens een dag de handen uit de mouwen te steken.
Inmiddels hebben we de beschikking over een tweede aanhanger en een extra grondboormachine. Daar gingen twee ploegen mee aan het werk. Eén vertrok in de richting van Beckum en de andere maakte de grote lus rond Delden af.
Ja, die eerste lus is klaar, dames en heren mountainbikers! Rond Delden ligt vanaf nu een permanent gepijlde mountainbikeroute van 42 km met daarin 15 stroken speciaal gemaakte singletrack. Ik zou zeggen, komt u maar en probeer hem uit. Hij ligt er niet voor niets.

Gerrit trilt, Koos en Marco trekken.

Omdat we vandaag met zoveel mensen waren hebben we met een derde ploeg het prachtige mtb-pad op het talud van de A1 afgewerkt. Wortels zijn weggeknipt, de meeste hobbels eruit gehaald. En we hebben het nog steeds tamelijk zachte pad met een trilplaat verstevigd. De reacties van de mountainbikers die we vandaag op het pad zijn tegengekomen waren eensluidend: het pad is super!!

Medewerker Twickel te fiets op inspectie.

Johan zorgt er voor dat niks blijft liggen.

Gevonden: twee lege geldlades. Kennelijk over het hek gekieperd.

En daarom zijn we landskampioen!

2010-10-15T21:00:00.006+02:00

De vaste mountainbikeroute op Landgoed Twickel is bijna klaar. Na jarenlang geduld te hebben betracht is dit najaar de aanleg begonnen. Zeven weken later zijn we bijna aan het eind. De singletracks zijn allemaal gegraven, midden volgende week staan alle routepalen erin. Vrijdag 22 oktober heeft de officiële opening plaats en kunnen de champagneflessen worden ontkurkt..

Ik ben ontzettend blij met de coöperatieve medewerking van de rentmeester en zijn staf, want ik weet dat ze het er moeilijk mee hebben. Mountainbiken is geen bezigheid die volgens hen van nature past op een historisch en klassiek landgoed dat rust en duurzaamheid wil uitstralen. Dat Twickel toch meewerkt getuigt van veel maatschappelijk verantwoordelijkheidsgevoel. En ook van moed. Want van bepaalde wandelaars, natuurvrienden en rustzoekers kun je de komende tijd nog wel wat klachten verwachten..
Ik doe op deze plaats een beroep op iedereen die de route gaat rijden rekening te houden met de andere recreanten op dit prachtige landgoed. We hebben weliswaar vele kilometers speciale paden aangelegd voor mountainbikers, op veel plaatsen kom je ook wandelaars tegen (ze mogen ook op de singletracks lopen!). Rem even af om te voorkomen dat mensen schrikken. Wees vriendelijk, groet en respecteer elkaar. En heb ook begrip als sommigen er moeite mee hebben dat we op onze snelle fietsen en in onze flitsende outfit op Twickel een plekje hebben gekregen.

Ik ben behalve blij met de Twickelstaf, ook hartstikke trots op de vele vrijwilligers die de afgelopen weken zoveel vrije tijd in dit project hebben gestoken. We zijn inmiddels allemaal behoorlijk vermoeid, onze ledematen voelen pijnlijk aan en we zitten onder de muggenbulten, maar de route is wel bijna klaar. Wat een geweldige prestatie.
Ik kan jullie vertellen dat iedereen die er meer professioneel bij is betrokken diep onder de indruk is van ieders inbreng of het nu Twickel betreft, de vrijwilligers en alle anderen die hebben meegedaan. Of zoals iemand het uitdrukte: nu snap ik waarom FC Twente landskampioen is geworden!
In het licht van al die mooie ervaringen kunnen de tegenvallers die we de afgelopen dagen te verwerken kregen me niet zo deren. Maar goed, ik meld ze toch maar even. We hebben twee stukken uit de route gehaald omdat aanwonenden er veel moeite mee hadden. We stonden juridisch in ons recht, maar de betrokkenen waren zo fel tegen ons gekant dat we een strijd konden verwachten die waarschijnlijk alleen maar verliezers had opgeleverd.
We hebben besloten het gevecht niet aan te gaan en ons te schikken in de wetenschap dat er nog steeds een hele mooie route ligt, dat we een geweldige ervaring rijker zijn en dat we nog vele mooie jaren met elkaar kunnen beleven. Daar kan het ontbreken van die paar stroken niets aan veranderen.

René Schabos

Schaafmethode een succes

2010-10-15T18:35:00.007+02:00

Vandaag een succes geboekt! We zijn in staat de nog hobbelige en daardoor zwaar lopende paden te egaliseren op een manier die snel en effectief is. Straks bonken en stoten we niet meer alle kanten op, maar snellen we op onze mountainbikes tussen de bomen door zoals het hoort; op techniek en souplesse.

De kleine trekker waarmee we de paden schaven.

We wisten wel dat het mogelijk was de paden te egaliseren (nadat ze zijn uitgehard), maar met een schop en een hark is dat een hoop werk als je twaalf kilometer moet doen. Daarom hebben we een hele tijd gezocht naar een efficiënte methode.

Uiteindelijk was het loonwerker Arjan Vreeswijk die de oplossing aandroeg. Dat was natuurlijk geen toeval want hij heeft veel ervaring met het aanleggen van natuurpaden. Arjan laste op zijn bedrijf in Heino een stalen frame dat hij aan de hefinrichting van een kleine trekker bevestigde. Omdat het frame vastzit (en er niet los achter hangt) kun je er druk op zetten wat nodig is om de hobbels uit de harde paden te schaven

Henk Nijland is in zijn element.

Vandaag hebben we de methode voor het eerst toegepast en hij is een succes. OWC-ploegleider Henk Nijland heeft de hele dag met de trekker en de schaaf gewerkt en de paden die hij onderhanden heeft gehad zien er al veel beter uit. Het komende jaar gaan we dat wel een paar keer herhalen omdat het inklinken en uitharden van de paden nog een tijdje doorgaat.
Voor mij was het wel bijzonder te zien dat mijn fietsmaat Henk Nijland deze klus op zich nam. Zonder Henk was ik nooit zo'n fanatieke biker geworden als ik ben en was ik waarschijnlijk ook nooit op het idee gekomen op het landgoed Twickel een mountainbikeroute aangelegd te krijgen.

Henk is bij uitstek de man van het veldrijden. Jarenlang begeleidde hij zijn zoon Maarten bij internationale topwedstrijden in binnen- en buitenland. Daarnaast spoorde hij zijn fietsmaten, waaronder ik, aan 's winters het bos in te gaan. Eerst op een mountainbike en later op een cyclocrossfiets, maar het principe is het zelfde: geniet van het fietsen in de natuur. Weer of geen weer, aan sport doen in het bos is altijd een feest.
Henk is dus een kenner en volgens hem wordt het wel wat met onze mountainbikeroute. Dat hoor ik trouwens ook van anderen die wel iets van fietsen weten. Zoals Rob Kleinsman (was drie jaar prof en reed onder andere voor TVM de Giro en de Tour de France). Rob is razend enthousiast over de route die hem een mooi trainingsparcours biedt. Hij zal er ook zijn op 31 oktober als we de route inwijden met de toertocht van de Twenterunners.

Even zelf in de schijnwerper

2010-10-15T17:53:00.003+02:00

We willen graag publiciteit voor onze prachtige mountainbikeroute op Twickel en dan moet je soms ook zelf in de spotlight. Om die reden ben ik deze week gefilmd en stond ik model voor foto's die dinsdag in de Hengelose editie van de Twentsche Courant Tubantia verschijnen.

Even in de spotlight. Foto Wouter Borre

Het verhaal voor de reportage wordt gemaakt door mijn collega Marcel Tettero. Hij maakte deze week ook videobeelden van het zetten van de eerste palen. Verder ben ik door hem geïnterviewd. Wel een beetje raar om als journalist voor de camera te komen, maar voor dit doel doe ik het graag.

Het filmpje staat straks op Youtube en is dan te vinden via de website van de TCTubantia en natuurlijk via deze blog. Want dat is het mooie van internet. Alle informatie is in principe voor iedereen beschikbaar.

Prachtige natuur toch. Foto Wouter Borre

Met het verhaal in de krant is het wat anders, maar daar zal eveneens een deel van op de website van TCTubantia zijn te vinden. Dat geldt ook voor de foto's die een andere collega, fotojournalist Wouter Borre, deze week maakte en die hier al zijn te zien (primeur!).
Wouter heeft er heel wat werk van gemaakt mij op de foto te zetten, want zo fotogeniek ben ik niet. Maar dankzij zijn vakmanschap zijn de foto's goed gelukt. Ze zijn trouwens gemaakt op het talud van de A1, het pad dat ik zelfs als een hoogtepunt van de route beschouw.

De eerste routepalen staan!

2010-10-13T21:35:00.005+02:00

Vlnr Ton Kuiper, Hans van Zalk, Gerard Freriksen, Wim Leushuis en Wim te Winkel.

Dat was de eerste routepaal die je hier op de foto ziet. En in de loop van de dag hebben we er nog wel wat meer geplaatst, maar duidelijk is nu ook wel dat we nog heel wat werk te doen hebben. Circa 250 zware eikenhouten palen en waarschijnlijk nog wat meer, ga er maar aan staan.

De palen liggen klaar bij de houtzagerij van Twickel.

Woensdagmorgen waren we met z'n zessen: Ton Kuiper, Hans van Zalk, Gerard Freriksen, Wim te Winkel, Wim Leushuis. en ondergetekende. De eerste paal ging erin aan de weg Borne-Delden vlak voor de afslag naar de Aaweg.
Dat was nadat we 's morgens al vroeg bij de houtzagerij van Twickel een flinke vracht hadden gehaald. Het hout is de afgelopen dagen gezaagd uit verse Twickelse eiken en dus nog niet echt droog. Voor ons is dat geen probleem, maar je merkt het wel aan het gewicht.

Op de houtzagerij worden ook de routeplaatjes opgeschroefd. We hebben zes verschillende plaatjes: linksaf, rechtsaf en rechtdoor en dan elk met of zonder onderplaatje 'Mountainbikeroute'. Palen met dat onderplaatje zetten we aan het begin van de singletracks om wandelaars te waarschuwen dat ze op het pad mountainbikers kunnen tegen komen.

Hans en Ton boren een gat. Wim kijkt of het goed gaat.

Voor het boren hebben we bij de Lemerij een motorboor gehuurd die een gat met een diameter van 15 centimeter kan maken. De palen zakken daar ruim in. Maar het boren is soms lastig. Als er puin en wortels in de grond zitten moeten we meestal op zoek naar een betere plek. En dat houdt op.

Evene recht zetten...

Maar goed, het is ook een kwestie van handigheid hebben we gemerkt. En dat geldt zowel voor het starten van de motor als voor het bepalen van een goede plek. Verder wisten we niet met hoeveel mensen we dit een beetje efficiënt kunnen doen. Drie man met een auto en een grote aanhanger is genoeg denken we nu. Als we voldoende vrijwilligers op de been kunnen brengen gaan we met twee ploegen aan het werk, dan schiet het een beetje op.

Wie goed is opgeschoten is Theo Oude Nijhuis. Hij is klaar met het pad over het hoge talud langs de A1. Theo heeft er drie dagen over gedaan. Maar al ruim voordat hij het einde had bereikt hadden verscheidene mountainbikers de route geprobeerd. Ik zeg echter nogmaals: het pad is nog niet klaar.We moeten nog uitvlakken een aantrillen en dan duurt het nog een hele tijd voordat er stevigheid is.
We snappen ook wel dat de mountainbikers willen weten wat we hebben gemaakt. Overal op Twickel zie je momenteel mountainbikers in de weer om de stroken te vinden die we de afgelopen weken hebben aangelegd. Door het ontbreken van routepalen rijden sommigen zelfs tegen de richting in. Nou ja, nog even (-) en dan is de route helemaal klaar.

Het hoge talud van de A1

2010-10-12T23:12:00.003+02:00

Het was meteen een wens van routebouwer Patrick Jansen toen hij het hoge en steile talud zag van de afslag Borne-West van de A1. Daar moest een pad komen. Ik moet eerlijk zeggen dat ik het niet meteen zag zitten, maar nu we twee dagen bezig zijn met het aanleggen van een pad wordt het steeds duidelijker: dit wordt letterlijk en figuurlijk het hoogtepunt van de mountainbikeroute.

Afdalen door de rimboe op het talud van de A1.

Theo Oude Nijhuis van aannemingsbedrijf Kruse uit Geesteren moet voorzichtig opereren met zijn nog geen duizend kilo zware graafmachientje. Het talud is steil en het is de bedoeling dat hij het pad een beetje schuin laat aflopen zodat regenwater er aan de zijkant af kan lopen.

Maar dat betekent wel dat zijn minigraver ook scheef staat en dat hij moet oppassen niet naar beneden te rollen. Oude Nijhuis is een bedreven machinist, maar hij onderkent het gevaar. Hij zit daarom voortdurend klaar om van de graver af te springen als het mis mocht gaan. Ik duim elke dag voor hem.

Zij konden niet wachten.

Gelukkig heeft Theo het moeilijkste deel er bijna opzitten. Nog een meter of twintig en hij komt op het vlakke deel van het talud. Dan nog een keer een stukje naar beneden en weer omhoog en het lastigste deel is geklaard. Hij kan dan geleidelijk naar beneden om aan te sluiten op het pad dat Arjan Vreeswijk al eerder heeft gemaakt.
Het pad op het talud is van een wonderlijke schoonheid. Je gaat straks eerst langzaam omhoog, vervolgens rij je een stukje bovenlangs om tenslotte met drie afdalingen en hellingen door een groene jungle weer beneden te geraken. Enige stuurmanskunst en durf zijn wel vereist. Mountainbikers met hoogtevrees kunnen straks beter onderlangs gaan.
De twee leden van Ruiten Drie die dinsdagmiddag de route verkenden zijn niet bang. Zij reden het hele traject ook al is het nog niet klaar. Ik wil dat niet iedereen aanraden, vooral niet omdat we het pad nog steviger willen maken voordat het echt tegen krachtig mountainbiken bestand is.

De brug in de aanloop naar het talud.

Lang zal het echter niet duren voordat we het openstellen. De brug in de aanloop naar het talud is dinsdagmorgen gelegd door een ploeg vrijwilligers onder de bezielende leiding van Wim en Gerard. Dit keer ging het snel want ze hadden geleerd bij de bouw van de eerste brug. Dus stond er 's morgens vroeg middenin het bos een groot agregaat waarmee een stevige elektrische boormachine en een kettingzaag konden worden aangedreven.
Dan kregen we vandaag ook nog goed nieuws. We mogen gebruik maken van de dijk van het Twentekanaal. Daar was namelijk nog steeds geen zekerheid over. En zolang je de brief niet heb - ondertekend namens de Minister van Verkeer en Waterstaat - moet je maar afwachten.
Maar goed, het ja-woord is er waarmee de route over het landgoed nu helemaal vast staat.

Patrick test z'n eigen track

2010-10-11T19:16:00.003+02:00

Hij zat de afgelopen weken voor zijn werk in Canada en voordat hij op reis ging was hij er ook al niet aan toe gekomen om de mtb-route op landgoed Twickel te testen. Maar maandag 11 oktober was het dan zover. Patrick Jansen was eindelijk in de gelegenheid enkele van de door hem zelf uitgezette singletracks uit te proberen

Onze routebouwer is een begenadigd mountainbiker (al drie keer en ook regerend Nederlands kampioen Masters 30+ en 40+) en aan het materiaal mankeert het ook niet. Sinds dit jaar heeft hij een Giant XTC Advanced (carbon frame S, de kleinste maat) onder zijn gat en dat is volgens hem de beste mountainbike die hij tot dusver heeft gereden. Een superlicht en uitterst wendbaar racekarretje.

De track door de droge sloten langs de Arkmansweg is bij uitstek geschikt om even te laten zien hoe het moet. Patrick gooit zijn bike door de rabbatten alsof het niets is. In no time staat hij even later weer op de zandweg. Met een vette grijs. Hij heeft eer van zijn werk als routebouwer en biker, dat is hem aan te zien.
We zijn er echter niet om leuk te crossen, maar om te werken. Deze dag hebben we een flink deel van de vlaggetjes geplaatst op de plekken waar de routepalen moeten komen. Waarschijnlijk beginnen we woensdag met het plaatsen. Een megaklus (zo'n 250 palen!) waarbij verschillende ploegjes vrijwilligers telkens een hele dag op pad gaan (later hierover meer)

Bruggenbouwers

2010-10-09T23:46:00.005+02:00

Die ligt wel even...

Zweetdruppels had ik voorspeld en zweetdruppels heeft het gekost. Tjonge, wat zijn dikke planken en balken van eikenhout zwaar. Mijn armen trillen nog na als ik dit typ. Maar het eerste bruggetje is klaar en het is een plaatje. Het hout voor het tweede bruggetje ligt bovendien op zijn plek ook dat mag een prestatie heten.

Even een gaatje boren...

Met twaalf man waren ze zaterdagochtend, de mannen en één vrouw van Ruiten Drie. Dat bleek al ras niets te veel want sjouwen met eikenhout over een afstand van zo'n vierhonderd meter over een slingerend en onregelmatig bospad valt tegen. Zeker als er twee balken van 180 kilo bij zijn. Met z'n achten hebben we die het bos in gebracht, maar oh wat kostte dat een moeite.

Samen een loodzware balk sjouwen.

Wim te Winkel en Gerard Freriksen kommerden zich ondertussen met een ploegje over de bouw van de eerste brug. Die ligt nu over een stroompje dat uitmondt in de Twickelervaart. Het beekje bevat water uit een ven iets verderop. Er moest echt iets overheen om de dames en heren mountainbikers ongeschonden aan de overkant te laten komen. En dat liever een stoere brug van Twickels eikenhout dan een lelijke pvc-buis.

De armen even rust gunnen.

Natuurlijk was het geen simpel karwei. Eikenhout is zwaar en weerbarstig materiaal. Er waren heel wat accu's nodig om de benodigde gaten te boren. En er kwam ook een kettingzaag bij kijken, want de planken moest nog worden ingekort. Maar het lukte wonderwel en nu ligt er een onverwoestbare brug.

Reken erop dat dat zwaar is.

Voor twee mountainbikesters duurde het echter allemaal te lang. De balken lagen nog maar net op hun plaats of zij maakten er al gebruik van om schoon (!) aan de overkant te komen. Nou ja, mooi toch. Daar is hij voor.

Met z'n achten hebben we zogezegd het hout van de tweede brug naar de goede plek gebracht. Die bevindt zich ergens diep in het bos bij een watergang waar je zonder brug echt niet overheen komt. Vijf meter lang zijn de zware liggers. Dinsdag gaan we deze brug waarschijnlijk monteren en dan is het landgoed twee rustieke elementen rijker. Met dank aan de vrijwilligers die ze hebben gebouwd.

Wel iets om trots op de zijn!

En de stevigheid testen doe je zo.

Het eind komt in zicht

2010-10-07T23:04:00.003+02:00

Het eind komt in zicht. We leggen deze en volgende week de laatste hand aan de singletracks, waaronder die op het hoge talud langs de A1. Verder beginnen we nu met het 'houtwerk'. Zaterdag plaatsen we twee bruggen en maandag beginnen we met het zetten van de eerste van meer dan 250 palen.

Houtzagerij van Twickel. Foto Marcel Tettero

De zware eikenhouten palen worden geleverd door de Houtzagerij van Twickel, een prachtig bedrijf dat al sinds 1771 bestaat. Eerst werd de zaagmachine aangedreven door windkracht, later door stoom. De oude zagerij is tegenwoordig een museum, terwijl in de moderne zagerij de machines worden aangedreven met behulp van elektriciteit.

In de houtzagerij worden bomen, die op het landgoed zijn gekapt, verzaagd tot balken en planken. Het eikenhout voor de bruggen en de routepalen komt dus van het landgoed zelf en is daar ook gezaagd. Dat is toch geweldig!

De bruggen worden gebouwd door vrijwilligers. We hebben een flinke ploeg nodig want voor één brug moeten we de zware balken een heel eind door het bos sjouwen. En dan moeten we ze nog op de goede plaats leggen en de planken erop schroeven. Dat zal nog een paar zweetdruppels kosten.

Internationaal MTB-symbool

We willen volgende week ook beginnen met het zetten van de routepalen. Daarvoor boren we eerst met een mechanische grondboor een gat waar we de paal in kunnen laten glijden. Vervolgens stampen we de aarde er omheen aan. De 1,25 meter lange palen (10 x 10 cm), met een schuine bovenkant, steken straks zo'n 65 cm boven de grond uit. De bordjes met het internationale mtb-symbool komen aan de voorkant.

Na 3,5 uur flink er doorheen

2010-10-06T20:02:00.005+02:00

Een pittig rondje. Anders kan ik niet zeggen en dan overdrijf ik zeker niet.Woensdag 6 oktober heb ik de nieuwe mtb-route op Twickel voor het eerst een keer stevig doorgereden, want hij is op vier stroken na klaar. Nou, ik vond het niet eens zo erg dat nog niet alle tracks er liggen, want ik zat er na 3 uur en 25 minuten behoorlijk door.

Mountainbikewerk optima forma

Dat de ruim 70 km lange route er flink inhakt komt onder andere doordat de nieuwe tracks nog niet zijn wat ze moeten worden. De stroken die nat zijn geweest zijn hard geworden, maar tegelijk zijn ook de oneffenheden sterker naar boven gekomen. De hobbels in combinatie met de vele bochten maken het zwaar en vermoeiend. Je raakt je snelheid grotendeels kwijt. Op één strook haalde ik op mijn mountainbike amper 12 km per uur.

Volgens de kenners moet er tenminste een hele winter overheen gaan voordat de nieuwe paden voldoende zijn ingeklonken en uitgehard. En dan zou je ze het liefst schaven zodat ze vlakker en sneller worden. Maar ja. Op 22 oktober is de officiële opening en op 31 oktober de grote toertocht van de Twenterunners van Trios.

Die toertocht, in feite is het de inwijding van de route, kon wel eens een massale toeloop veroorzaken....

Tocht Twenterunners

Op zondag 31 oktober is er in Twente geen andere veldrit. Tel daarbij op dat er toch heel wat mensen nieuwsgierig zullen zijn en je kan heel wat deelnemers verwachten.

Ik denk dat de organisatie niet raar moet kijken als we over de duizend deelnemers gaan. Daar moet je wel op berekend zijn als mensen een parkeerplaats zoeken en willen inschrijven. Ook moet er onderweg voldoende te eten en te drinken zijn, moet aan de veiligheid worden gedacht (verkeersregelaars, waarschuwingsborden) etc etc. Een enorme klus.

Toprenners
Het wordt helemaal een spektakel als de Twentse toprenners die zijn benaderd definitief aan de start verschijnen. Namen mag ik nu nog niet noemen, maar iedereen kan ze wel bedenken. Het is de bedoeling dat zij om half negen in een stevig tempo voorop gaan als het startschot klinkt (er komt een massastart). Wie voldoende heeft getraind kan met de kleppers mee de hele ronde rijden. Een uitdaging, denk ik.

Er komen echter ook kleinere lussen, want niet iedereen zal de hele ronde kunnen en willen rijden. En voor wie het allemaal toch te zwaar is biedt het parcours op de meeste plaatsen de mogelijkheid op de weg te rijden in plaats van op de zware singletrack. Dat is aan een ieder zelf om uit te maken.

Prachtige track door droge sloten aan de Arkmansweg.

Nieuwe wandelroute op Twickel

2010-10-04T20:18:00.005+02:00

Op landgoed Twickel wordt momenteel behalve aan een mtb-route ook gewerkt aan een nieuw wandelpad. Het betreft de vervolmaking van de 'Umfassungsweg', een negen kilometer lange wandelroute die onder andere door prachtige, nu nog gesloten delen van het landgoed leidt.

De Umfassungsweg zoals die nu geheel gestalte krijgt.

De Umfassungsweg maakte deel uit van het plan dat landschapsarchitect Eduard Petzold tussen 1885 en 1891 voor Twickel maakte. Een deel van de wandelroute werd aangelegd, maar tot een afronding kwam het nooit.
Dat gebeurt nu wel door de aanleg van zo'n drie kilometer nieuw wandelpad. Daarbij wordt dezelfde werkwijze toegepast als bij de aanleg van de mtb-route. De humusrijke bovenlaag wordt weggegraven waarna het pad wordt opgevuld met geel zand.

Bosbaas Gert-Jan Roelofs van Twickel is razend enthousiast. 'We gaan door een paar stukje natuurgebied die nu nog gesloten zijn. Dat zijn echt juweeltjes. Er komt zelfs een plankenpad door een ven. Daar zullen de wandelaars van kunnen genieten, beloof ik ze.'
Roelofs hoopt dat de mountainbikers op het landgoed niet in de verleiding komen de nieuwe wandelroute te kiezen. 'We wachten het wel af, maar het is natuurlijk niet de bedoeling dat daar mountainbikers langs gaan. Als het gebeurt moeten we maatregelen treffen', zegt hij.

Kruising met mtb-route. Van links naar rechts het nieuwe wandelpad.

Eerste mtb-evenement op 31 oktober

2010-10-03T22:35:00.006+02:00

Graafmachinist Arjan Vreeswijk maakt momenteel extra uren omdat we graag willen dat de route op 22 oktober - als de officiële opening plaatsheeft - zover klaar is dat iedereen hem kan komen proberen.

Dat zal wel lukken omdat er een tweede en eventueel zelfs een derde minigraver wordt ingezet om de paden aan te leggen. Verder worden volgende week de routepalen geleverd en kunnen we beginnen met het plaatsen. In totaal zijn er zo'n 250 nodig, dus dat is nog een flinke klus.

Er staat ook wel enige druk op. Na de officiële opening volgt op 31 oktober een eerste mtb-evenement op de nieuwe route. De groep Twenterunners van TV Trios organiseert die zondag een tocht waar iedereen aan mee kan doen.
De inschrijfgelden (5 euro p.p) komen ten goede aan kankerpatiënten.

Aankomst dit jaar in Rotterdam

Triosatleten zullen het bedrag overhandigen na afloop van de Roparun 2011, een estafetteloop van Parijs naar Rotterdam die volgend jaar op 11 juni wordt gehouden.
De organisatie is van plan de deelnemers aan de mtb-tocht op landgoed Twickel te laten kiezen uit 45, 55 en 70 kilometer. Deze week hebben we overleg hoe we dat gaan doen. De start is in ieder geval op het sportcomplex van BZSV De Blauwwitters aan de Twickelerblokweg 11 te Borne.
Vanaf 8.30 uur tot 10.00 uur kan daar worden gestart. De organisatie belooft dat de eerste groep achter enkele 'prominente' voorrijders kan rijden. Wie dat zijn is nog niet bekend gemaakt. We zijn heel benieuwd!

En de route is.... 70,82 km lang

2010-09-29T15:34:00.001+02:00

Ghostriders op de Arkmansweg woensdagmorgen.

Woensdag 29 september samen met Wim, Wim, Jaap, Ton en Jan de hele route gevolgd. Waar de singletracks nog niet klaar zijn zijn we parallel gereden. We kwamen tot bijna 71 km. Aan nieuwe singletrack hebben we 12,9 km gemeten. Maar dat zal nog wel iets meer worden als we alle stroken van begin tot eind kunnen rijden.

Helden van de RTC Borne

2010-09-28T21:13:00.002+02:00

Dit zijn ze dan. Onze helden van de RTC Borne. Dinsdag ruimden ze in vier uur tijd al het gezaagde hout op in de .lange strook op het talud van de A1 (ter hoogte van de afslag Borne-West). Een onwaarschijnlijke klus als je weet hoe moeilijk het daar werken was.


Vlnr Gerrit Geerdink, Jaap Duim, Wim te Winkel, Ton Kuipers en Wim Leushuis.

Toevallig was ik maandag in m'n eentje de vlaggetjes nagelopen die Patrick Jansen eerder op het talud en in het bos daarvoor had geplaatst. In het bos was het op sommige plekken al moeilijk om er door te komen, maar op het talud werd het helemaal een helse tocht.

Ik denk dat ik er een klein uur over heb gedaan om van het begin naast het scoutinggebouw tot aan het einde bij het fietstunneltje Graes te komen. Op de strook lagen allemaal afgezaagde takken en boompjes die door de bosploeg van Twickel eerder waren achtergelaten. En verder stierf het er van de metershoge braamstruiken.
Alsof dat nog niet genoeg was moest ik me een weg banen op een helling die erg steil en hoog is. Meermalen moest ik me meermalen vastgrijpen om niet naar beneden te glijden. Toen ik eindelijk aan het eind was stond het zweet me op de rug en was ik opgelucht weer op het pad onderaan het talud te zijn.
Ik kon me daarom bijna niet voorstellen dat Wim te Winkel dinsdagmiddag met zijn groep de hele strook had opgeruimd. Hij vertelde er nog bij dat het op het schuine talud zwaar en moeilijk werk was geweest. Gelukkig hadden ze een gemotoriseerde heggenschaar mee gehad, waarmee de bramenstruiken waren weggesnoeid. Dat had wel gescheeld. Weliswaar lachte hij erbij, maar ik dacht even dat ze gek waren geworden.
Wie Wim kent weet dat je daar niet bang voor hoeft te zijn, maar toch. Mannen, wat een geweldige prestatie hebben jullie geleverd. Ik was al van plan om het talud een keer met vijftien man op te gaan, maar jullie deden het met jullie groep in vier uur. Chapeau!

Veldrit met singletracks extra druk

2010-09-26T14:14:00.014+02:00

Een recordaantal van 712 mountainbikers en veldrijders deed zondagmorgen mee aan de Jaarsma & De Boer veldtoertocht van de rijwieltoerclub Hengelo. De fanatieke bikers werden ongetwijfeld gelokt door de gunstige weersomstandigheden en de fraaie herfstkleuren. Maar ook het feit dat voor het eerst vijf stukjes singletrack van de vaste mountainbikeroute op landgoed Twickel in de route was opgenomen leek de nieuwsgierigheid te hebben geprikkeld.

Joost Posthuma test een singletrack met in zijn spoor Tom Stamsnijder.

Het speciale mountainbikepad maakte de veldtoertocht tot een pittige opgave. De toertocht rond kasteel Twickel, langs het Twenthekanaal, door de bossen tussen Delden en Beckum en door het Stepelose Veld staat bekend als niet al te zwaar door de vele kilometers harde, rechte zandpaden. Maar de singletracks bleken andere koek. Met name de deelnemers die niet over geveerde mountainbikes beschikten zagen op de bochtige paden stevig af.

Pittig stukje singletrack.


Oude rot Henk Nijland gaat hard.

Een deel van de rijders koos voor de langste route – 65 kilometer – die twee jaar geleden voor het eerst in samenwerking met het landgoed Twickel is uitgezet door een extra lus te maken ten zuiden van Beckum. Onder de rijders die het allemaal wilden meemaken waren vermaarde hardrijders als de Raboprofs Joost Posthuma en Bas Stamsnijder, alsmede oud-veldrijder Maarten Nijland. Net als de andere deelnemers spraken ze na afloop van een onverwachte, zware opgave.

Start en finish van de veldrit waren op sportpark Vikkerhoek. Voor de organisatie zette de RTC Hengelo 35 vrijwilligers in. Zover bekend deed zich één ongeluk voor. Een deelnemer kwam in het bos ten val en brak zijn sleutelbeen.

De foto's zijn van RTC-lid Edwin Nieuwenhuis

Edfo Photography

Emsdettenplein 25 | 7559 WC Hengelo Ov.
0624-606150 | mail@edfo.nl | www.edfo.nl | twitter.com/edfofoto

In alle vroegte op pad op het prachtige landgoed Twickel.

Technische passage.

Een sliert rijders kronkelt door het bos.

Eenzaam afzien. Marcel Brandriet, die vroeg van start was gegaan, heeft het zwaar.

Jong geleerd...

2010-09-25T21:41:00.000+02:00

Zaterdagmorgen 25 september met een groepje jeugdleden van de mtb-afdelingvan de Zwaluwen uit Almelo op pad geweest. Ze helpen ons met klusjes bij de aanleg van de permanente route op landgoed Twickel.

Afval opruimen, ja, maar eerst een stukje rijden.

De bedoeling was afval te ruimen langs de stroken aan de Flierveldweg. Maar goh, er lag bijna niets en dus waren we snel klaar. Tja, maar moet je daar rouwig over zijn? Nee, natuurlijk niet. Twickel is een landgoed dat kennelijk wordt gerespecteerd al scheelt het wel waar je bent.

De groep uit Almelo bestond uit zes jeugdleden in de leeftijd tussen de 12 en 15 jaar. Begeleiders waren Ton, Hans, Florian en Edwin. Ze hebben aangeboden vaker langs te komen als ze ons van dienst kunnen zijn. Hartstikke mooi. Daar zullen we terzijnertijd zeker graag gebruik van maken.

Foto's van Edwin Nieuwenhuis

2010-09-24T22:45:00.003+02:00

Edwin Nieuwenhuis uit Hengelo is lid van de plaatselijke rijwieltoerclub én professioneel fotograaf. Een buitenkansje voor ons want hij bood aan foto's te maken van de aanleg van de route. Zondagmorgen wil hij tevens foto's maken tijdens de Hengelose veldtoertocht, die voor het eerst over vijf stroken van de permanente route gaat.

Kijk hieronder voor de overige foto's in groot formaat!

De eerste foto's die Edwin maakte beloven veel. Maar ja, hij is een vakman met professionele apparatuur, dus daar kun je ook wat van verwachten. maar we zijn er heel blij mee. De foto's zijn gemaakt aan de Twickelerlaan. Je ziet Arjan Vreeswijk in zijn graafmachine en een grondwerker die door ons in ingehuurd om te helpen de paden te egaliseren.

Wie Edwin wil inhuren, hieronder volgens zijn contactgegevens:

Edfo Photography

Emsdettenplein 25
7559 WC Hengelo Ov.

0624-606150
mail@edfo.nl
www.edfo.nl
twitter.com/edfofoto

Voor wie een paard of een motor, maar nooit een mtb heeft bereden...

2010-09-23T22:02:00.002+02:00

Vermoedelijk zijn het vooral mountainbikers die deze blog lezen. Die groep hoef ik niet uit te leggen wat het resultaat is als met paarden en crossmotoren een mtb-pad wordt bereden. Maar bij ruiters en motorrijders is dat minder bekend, heb ik deze week wel gemerkt. Daarom speciaal voor hen deze uitleg.

Nieuwe track in het Altena. Wat een plaatje!

Het een misverstand dat mountainbikers paden zoeken die moeilijk berijdbaar zijn. Alsof de kick van de sport zou bestaan uit ploeteren en zweten, het liefst tot we er bij neervallen.
Althans dat menen sommigen, heb ik gemerkt. Zo dacht een ruiter die ik sprak dat we juist op zoek waren naar omgewoelde, mulle, zwaar lopende paden. 'Jullie zijn toch mountainbikers?'

Tja, als je nooit op een mountainbike hebt gezeten en je je alleen met behulp van paardenkracht(en) voortbeweegt is dat waarschijnlijk ook moeilijk voor te stellen. Maar de lol van het mountainbiken is juist om in natuurlijk terrein met een behoorlijke snelheid tussen de bomen door en over smalle, bochtige paadjes te zoeven. Waarbij die snelheid hoger ligt naar mate je de techniek beter beheerst en meer risico's neemt.

Singletrack in het Altena

Obstakels zijn wel gewenst, maar die moeten niet in die mate overheersen dat ze het fietsen tot een trage, vermoeiende bezigheid maken. Als je met een mountainbike een bergpad oprijdt is dat weliswaar zwaar en tijdrovend, maar niet zo erg omdat je weet dat je wordt beloond in de vorm van een flitsende afdaling.

Nee, een pad dat door paarden is bereden vormt voor ons doorgaans geen uitdaging. Diepe hoefafdrukken veroorzaken kuilen en mul zand, of juist plassen en modder. Crossmotoren zijn van het zelfde laken een pak. De groffe profielen trekken in combinatie met de vele pk's de bovenlaag van een pad helemaal los waardoor zich daar diepe sporen met mul zand of modder vormen.

En dat is juist wat we met de mtb-route op Twickel niet willen. We hebben het landgoed beloofd een voor mountainbikers aantrekkelijke route aan te leggen, omdat de rentmeesterij graag wil dat de mountainbikers andere recreanten niet tot last zijn. Hoe aantrekkelijker de route, hoe minder ze zich laten zien op paden waar ze niks te zoeken hebben.

Wij, en dan met name onze routebouwer Patrick Jansen, denken te weten hoe zo'n route er uit moet zien. Dat is een pad met lekker lopende bochten die techniek vereisen, maar ook snelheid mogelijk maken. Modder of lange stroken mul zand zullen mountainbikers proberen te omzeilen. Daarom willen we een bovenlaag die hard is en vlot te berijden, maar ook weer niet zo vlak als een biljartlaken. Hoogteverschillen die invloed hebben op de snelheid zijn een deel van de kick.

Overgang van open veld naar bos in het Altena.

Een flink deel van ons budget is gereserveerd voor het eventueel aanbrengen van een semi-verharding met Schots graniet. Dat is een korrelig natuurproduct dat op den duur een harde laag vormt. Mogelijk hebben we er niet zoveel van nodig omdat we veel goed zand hebben gevonden in het bos waarmee we ook een stevig pad kunnen maken. Mits er geen paarden en crossmotoren over rijden.

Wat dat betreft reken ik op den duur op begrip. We zijn van plan met ruiters en motorcrossers in gesprek te gaan zodat ze onze met veel zorg en moeite aangelegde paden mijden. We hebben al wat contacten gelegd en ik ben wat dat betreft optimistisch dat we kunnen overtuigen. Maar ik besef ook dat het nog wel wat geduld en tijd zal vergen voordat we iedereen hebben kunnen overtuigen.

Uitnodigingen zijn de deur uit

2010-09-21T16:53:00.003+02:00

Provinciaal gedeputeerde mevrouw Carry Abbenhues gaat op vrijdag 22 oktober samen met zeven anderen de vaste mountainbikeroute in Twickel officieel openen. Ze doet dat voorafgaand aan een fietstocht waarbij de genodigden zelf een stukje van de route kunnen verkennen.

Carry Abbenhues

De Regio Twente heeft deze week de uitnodigingen voor de openingsmiddag de deur uitgestuurd. Uitgenodigd zijn vertegenwoordigers van alle partijen die meehelpen de route tot stand te brengen:

de Stichting Twickel, Landgoed ‘t Warmtink, de provincie Overijssel, Regio Twente, ANWB, Rijkswaterstaat, de gemeente Hof van Twente, de gemeente Hengelo en de verenigingen RTC Borne, RTC Hengelo, TV TRIOS’88, ATV Ruiten Drie en DFC de Twickeltrappers.

Afgevaardigden van de vijf verenigingen helpen de gedeputeerde de route officieel te openen samen met Gert-Jan Roelofs van de Stichting Twickel en H. van Agteren, lid van het dagelijks bestuur van de Regio Twente. De laatste twee houden ook een toespraak, evenals mevrouw Abbenhues zelf. Routebouwer Patrick Jansen verzorgt een presentatie over het bijzondere van de mtb-route op Twickel.

Het programma heeft plaats in restaurant Het Hoogspel aan de Bornsestraat. De aanvang is om 14.00 uur, de offieciële opening heeft plaats om 15.15 uur.

Paardenhoeven op ons mtb-pad

2010-09-19T14:39:00.050+02:00

Diepe hoefafdrukken in het nog zachte zandpad.

Dat was even schrikken zaterdag. Blijkt ons met veel zorg aangelegde pad langs de Flierveldweg bereden door een ruiter. De paardenhoeven stonden er op enkele plaatsen tien centimeter diep in. Shit, denk je dan. Is er iemand op uit ons plezier te verstoren?

Op de paden langs de Torendijk, de Nijlandweg, de Oelerweg en de Meenhuisweg hetzelfde liedje. Overal diepe gaten. In het bosje tegenover de Servo is bovendien een spoor getrokken door een crossmotor.

Navraag bij de familie Katier, die vlakbij woont, leverde niet veel op. Hooguit dat in de buurt een grote manege staat, De Hoffmeijer. Het lijkt verstandig dat we daar eens contact mee opnemen.

Maar goed, daar wachten we liever niet op. Dus zaterdag een tekst op een A4 gemaakt (MTB-route in aanleg svp niet met paarden en pony's berijden) en zondagmorgen twintig copieën gelamineerd. Die hangen nu bij de de ingangen van de stroken die tot nu toe klaar zijn.

Nu maar hopen dat dit helpt.

Overigens lijkt één boosdoener al getraceerd. Sprak zondag op de Nijlandsweg een ruiter die met zijn dochter aan het rijden was. Zijn buurman had hem zaterdag verteld een mooi pad te hebben gevonden om paard te rijden...

De ruiter die ik sprak zou hem vragen dat niet meer te doen. Hij toonde althans wel enig begrip dat de viervoeters ons werk kunnen ruïneren. Hoewel het hem geen probleem leek dat pad zwaar is want we zijn toch mountainbikers? Hopelijk heb ik hem uit die droom kunnen verlossen.

We vertrouwen er vooralsnog maar op dat het onwetendheid is. Bij de paden staan ook nog geen bordjes. Nu hangen er dus wel verzoeken om er niet paard te rijden. En nou maar hopen dat de dames en heren ruiters en ook de jongens en meisjes op de crossmotoren er wat op uit doen.

Zaterdag trouwens flink opgeschoten. Ruiten Drie kwam weer met een megagrote groep vrijwilligers. Daarmee hebben we het gezaagde hout opzij gelegd op het pad in het Stepelerveld, ten zuiden van Beckum. Dat wordt een mooie track want we mogen er dwars door een bos.

Kraanmachinist Arjan Vreeswijk maakt momenteel een heel mooi pad langs een watergang tussen de Dekkersweg en de Loofrietweg. Als hij daarmee klaar is doet hij de strook in het Altena nog en dat zijn de zuidelijke en de middenlus wat het graafwerk vrijwel gereed.

Tussen bramen en brandnetels

2010-09-15T18:17:00.006+02:00

Patrick aan het werk tussen de bramenstruiken.

Denk niet dat onze routebouwer Patrick Jansen het makkelijk heeft. Een beetje achter zijn bureau zitten, tekeningen voor zich en een telefoon bij de hand. Ja, er moet veel worden geregeld voor de aanleg van een mtb-route op landgoed Twickel, maar soms moet er ook zwaar werk worden gedaan. Zoals wanneer er een strook moet worden uitgevlagd tussen metershoge braamstruiken en brandnetels.

'Kom je mee? Dan gaan we een stukje uitvlaggen'. Ik neem de uitnodiging van Patrick enthousiast aan. Zo kan ik eens met eigen ogen zien hoe het uitvlaggen van de route in zijn werk gaat. Slingerend tussen de bomen dwars door de natuur een pad bedenken, eigenlijk is het een soort jongensdroom.

Het eerste deel dat we woensdagochtend doen is een eitje. In het 'hondenbos' onder de A1 is ruimte zat voor een mooie trail. De beuken staan ver uit elkaar, de sloten zijn droog. Kreupelhout is er nauwelijks en de paar honderd meter die hier komt te liggen is zo klaar. Dat wil zeggen: er staan om de vier, vijf meter vlaggetjes waar de graafmachinist straks het pad gaat maken.

Deel twee is al iets andere koek. Vlak langs de A1 is ruimte, maar hier is het al meer begroeid en loop je er niet zo maar doorheen. Toch vorderen we redelijk snel in de richting van het talud waar straks een van de meest opwindende delen van de route komt te liggen. Hier gaan we straks een pad maken op en neer langs de circa vijf meter hoge schuine wand.

We laten dat deel echter nog even zitten om ons te werpen op de bosstrook langs de A1 waar in het verleden motorrijders een pad langs het hek hebben gemaakt. Dat pad willen we zo weinig mogelijk gebruiken. De motorrijders zouden het waarschijnijk niet waarderen. Maar ook willen we wat meer bochten om het voor mountainbikers interessanter te maken.

En daar begint de ellende. Om hier een aparte, nieuwe track uit te zetten moeten we dwars door de bramenstruiken. Die staan soms wel een meter hoog. Er zit niet anders op dan het been heel hoog te heffen en de voet telkens bovenop de lange uitlopers met stekels te zetten. En dat is zwaarder dan je denkt.

Patrick trekt zich er niets van aan dat er geen einde aan deze beproeving lijkt te komen. Hij gaat stug door en steekt vlaggetje voor vlaggetje in de grond. Ik zelf vind het op gegeven moment wel goed, want het zweet staat me op de rug. 'Ik maak wel even wat foto's', zeg ik. Een mooie smoes om me naar makkelijker te begane oorden te verplaatsen.

We zijn er echter nog lang niet. Er volgt nog een flink stuk op het talud langs de Blokstegenweg waar de braamstruiken en brandnetels zo mogelijk nog hoger staan. Ik moet zeggen: ik heb wel bewondering voor Patrick. Ik heb heel wat krassen op m'n benen staan en bij hem is het niet anders. Ik weet nu echter wel wat er bij komt kijken om hier doorheen te fietsen al zul je straks geen idee meer hebben wat voor wildernis het hier was.

Strook voor strook, meter voor meter

2010-09-14T14:10:00.004+02:00

En de boer, hij ploegde voort. Nu is kraanmachinist Arjan Vreeswijk geen boer, maar voortploegen dat doet hij wel. Strook voor strook, meter voor meter maakt hij het pad waar mountainbikers straks hopelijk heel veel plezier aan gaan beleven.

Voor Vreeswijk is het maken van paden en het werken in kleine ruimtes bekende kost. De 39-jarige zelfstandig ondernemer uit Heino (Vreeswijk Groentechniek) heeft in zijn leven al heel wat paden gemaakt. Maar een mountainbikepad dwars door een bos, dat heeft hij nog niet eerder bij de hakken gehad.

Minikraanmachinist Arjan Vreeswijk

Na twee weken in Twickel aan de slag te zijn geweest vindt hij het nog steeds 'mooi werk'. Vooral ook omdat het niet eentonig is. Elke strook is weer anders. Dan weer staan er loofbommen, dan weer zit hij tussen het naaldhout. In het ene bos staan de bomen ver uit elkaar, in het andere is het een grote wildernis.

De ondergrond is ook overal anders. Soms ligt er een dunne humuslaag (vooral tussen de naaldbomen), dan weer een hele dikke. In dat laatste geval moet er flink wat worden afgegraven om een harde laag te bereiken. En soms blijft de onderlaag zo zacht dat er zand opgebracht moet worden om voldoende stevigheid te krijgen.

Dat zand laat Arjan niet aanvoeren maar graaft hij gewoon uit het bos. Bijna overal ligt onder de humuslaag geel, grijs of rood zand. Prima materiaal voor een pad, zegt Arjan. Vaak zit er veel leem en ijzer in en dat betekent dat de paden straks lekker hard worden. Zo hard dat verharden met Schots graniet in veel gevallen waarschijnlijk overbodig zal zijn.

Er is heel wat vakmanschap voor nodig om de verschillende ondergronden te herkennen en te weten wat je moet doen zodat er een mooi pad ontstaat dat stevig genoeg is en niet modderig wordt. Een beetje handigheid met een minikraan is natuurlijk ook niet weg. Wat heet. Voor Vreeswijk is de giek met de bak gewoon een verlengstuk van zijn arm.

Trouwens niet alleen met die giek moet je goed overweg kunnen. Rijden, draaien en schuiven tussen bomen en in droge sloten zonder dat de drie ton zware Yanmar minigraver stammen beschadigd of zelf omvalt, dat is geen werk wat je zo maar even doet.

Vreeswijk lacht er om want het is zijn dagelijks werk. En de komende weken doet hij dat werk op het landgoed Twickel. Er zijn nog heel wat meters te gaan.

Paden verdienen finishing touch

2010-09-09T20:50:00.003+02:00

Donderdag 9 september. Vandaag voor het eerst de stroken gereden die we sinds maandag 30 augustus hebben aangelegd. Ze zijn mooi, maar nog niet klaar, want oh wat zijn ze zwaar.

Met een cyclocrosser zou ik nog maar even wegblijven.

Nu was ik met mijn cyclocrossfiets en dat is sowieso niet comfortabel. Op bestaande paden gaat het wel, maar een speciale mtb-track is toch een ander verhaal. Zeker als die track nog niet is ingereden, zoals in Twickel.

Een volgeveerde mountainbike zou een stuk beter gaan, maar dan nog blijft het in dit stadium zwaar vermoed ik. Dat komt omdat we de stroken nog niet hebben uitgevlakt. Graafmachinist Arjan Vreeswijk doet zijn best, maar hij kan niet voorkomen dat het pad hobbelig is als je er een beetje snel over wilt rijden.

Het lijkt mij verstandig het hele pad uit te vlakken (met de hark en eventueel extra zand) en er daarna met een trilplaat overheen te gaan. Die trilplaat is ook nodig om de delen die nu nog rul zijn te verstevigen.

Overigens lijkt het handig die trilplaat te trekken met een kleine quad of minitrekker (maximale spoorbreedte 2.00 meter). Wie er één heeft en ons wil helpen mag zich bij mij melden.

Blijft natuurlijk wel overeind dat het rijden van de track met z'n vele bochten en lichte hoogteverschillen een mooie ervaring is. Niet superspectaculair, maar wel voldoende technisch om je in vast te bijten. En dat in een prachtig, afwisselend landschap. Wat dat betreft is Twickel uniek.

Wandelen is ok, maar wel uitkijken

2010-09-08T13:49:00.001+02:00

De singletrack die we momenteel op landgoed Twickel maken voor mountainbikers blijkt ook in trek bij voetgangers. Op het pad zijn al verscheidene wandelaars gesignaleerd.

Een wandelaarster met haar hond.

Op zich is het geen bezwaar dat wandelaars van de track gebruik maken. Het is alleen wel verstandig tegen de vaste rijrichting van de mountainbikers in te lopen. Dan zie je ze aankomen en kun je op tijd plaats maken. Mountainbikers kunnen best een hoge snelheid hebben en dus is het goed daar rekening mee te houden.

Wandelaars lopen op het pad - waar we zo weinig mogelijk modder willen - niks kapot. Maar paarden en crossmotoren kunnen wel veel beschadigen. Die zien we dan ook liever niet. Overigens zijn er op het landgoed speciale ruiterroutes. Voor die groep is er dus wat anders.

Morrijders zijn een ander verhaal. Twickel probeert de crossers al vele jaren van het landgoed te weren, maar in het uitgestrekte netwerk van zandwegen en wandelpaden is dat niet eenvoudig. Verbodsborden helpen weinig en surveilleren haalt ook weinig uit.

We kunnen de mountainbiketracks eventueel voor crossmotoren moeilijk toegankelijk maken, maar de praktijk leert dat motorrijders als ze willen altijd wel een weg weten. Een niet al te brede sloot is nauwelijks een obstakel en door het bos kom je makkelijk op de singletrack.

Daarom doe ik vanaf deze plaats een beroep op de motorrijders onze met veel zorg aangelegd mtb-paden te mijden. We hebben er veel geld en werk in zitten en het zou jammer zijn als dat teniet wordt gedaan.

Flauwekul maken hoort er ook bij

2010-09-08T09:19:00.002+02:00

Ze wonen op één na allemaal in Wiene, aan de Haarweg om precies te zijn. En ze mountainbiken samen. Jan Siemerink en zijn kamaraden zijn blij met de aanleg van een vaste mtb-route op landgoed Twickel, niet zo ver bij hen vandaan. Dus hielpen ze dinsdagavond een paar uurtjes mee.

Jan Siemerink (midden) en zijn kameraden.

Als het een beetje mee zit komen ze volgende week weer, zei Jan. Want de mannen hebben er plezier in, ook al zijn ze geen lid van één van de toerverenigingen in de buurt. Een paar uurtjes samen aan de slag in het bos is leuk om te doen. Bij dit werk is alle gelegenheid om een beetje bij te praten en flauwekul te maken.

Kraanmachinist Arjan Vreeswijk heeft inmiddels de eerste honderden meters aan de Oelerweg klaar. Dit is één van de lastigste stukken met veel bomen, struiken en (droge) sloten. Hij moet veel geel zand opbrengen om het pad voldoende stevigheid te geven.

Dat gele zand wordt niet speciaal aangevoerd. Arjan haalt het uit het bos door gaten te graven. 'Putten' noemt hij dat. Dat gat vult hij vervolgens weer op met materiaal (humus en zwarte grond) dat hij weghaalt bij de aanleg van het pad. En zo vind je van die gaten niets weer. Mooi werk Arjan.

Strakke planning bij Trios

2010-09-06T21:38:00.001+02:00

En weer een stuk klaar. Maandagavond 6 september heeft een ploegje van Trios een deel klaargemaakt langs de Torendijk. Daar komt een strook van ruim een kilometer te liggen. De minikraan heeft het werk daar al gedaan en met het afwerken zijn weer er nu halverwege.

De ploeg van Trios met vlnr Ronald Noorman,
Rudi Pigge, Herman Duim en Grieco Lubbers.

Coördinator Herman Duim van de Bornse triatlonvereniging heeft het inmiddels goed geregeld. De komende weken komt telkens een andere ploeg van zijn vereniging meehelpen. Eén lid doet het twee keer achter elkaar en zorgt telkens voor de overdracht. Zo komen heel wat leden van Trios aan bod.

Bij de RTC Hengelo begint de organisatie nu ook vorm te krijgen. Coördinator Fred Zwienenberg meldt dat hij kan beschikken over tenminste vijftien leden die de handen uit de mouwen willen steken. Donderdagavond komt hij met een deel van de ploeg langs.

Kraanmachinist Arjan Vreeswijk is inmiddels in de Oelerweg aangekomen. Daar begint één van de spannendste delen van de route, dwars door een verwilderd bos met talrijke rabbatten. Hij zal er wel een paar dagen over doen voordat hij daar weer uit is.

'Lekker technisch parcours'

2010-09-04T22:27:00.003+02:00

door Marco Isaak

Nadat ik vandaag heb mogen bijdragen aan het berijdbaar maken van een stukje van de nieuwe MTB-route zijn mijn vriendin en ik 's avonds nog even op pad gegaan om het vers aangelegde deel eens uit te proberen.

Marco Isaak van ATV Ruiten Drie

Het is een lekker technisch parcours. Nu het op veel plekken nog erg mul is, is de uitdaging extra aanwezig. Ook het stukje dat aan de langenhorsterweg ligt is goed uitgezet.

Mijn vriendin vond die plekken waar de bomen soms net stuurbreed uit elkaar staan erg spannend! Daar waar aan de Langestraat de route het bos weer in gaat staan twee bomen waar wij net 5 cm aan elke kant over houden!:-)

Wij kijken uit naar het moment dat de hele route gereed is!

Tot zaterdag! Groeten Cindy en Marco.

Dag vijf/zes: hartverwarmend enthousiasme

2010-09-04T14:50:00.004+02:00

Hartverwarmend. Dat was het toen zaterdagmorgen om half negen een hele rij auto's kwam aanrijden bij de plek waar we hadden afgesproken. Uit die auto's stapten zeven mannen en een vrouw om een paar uurtjes de handen uit de mouwen te steken. Hulde, hulde.

De ploeg van Ruiten Drie uit Almelo.

De acht - allemaal lid van toervereniging Ruiten Drie uit Almelo - waren opgetrommeld door 'ploegleider' Gerard Freriksen om te helpen bij de aanleg van onze mooie mtb-route door Twickel. Ze willen de komende weken elke zaterdagmorgen hun bijdrage leveren.

Deze eerste keer bestond dat om te beginnen uit drie kwartier takken en stammetjes opruimen op de track langs de Nijlandsweg. Daarbij bleek meteen hoe fijn het is als je met zovelen bent. Er lag veel hout, maar dat was eigenlijk in no time opgeruimd.

Zwaar werk, zo'n bos opruimen.

Vervolgens zijn we naar de Meenhorstweg gegaan om het lange stuk wat daar ligt te fatsoeneren. Om half twaalf waren we aan het eind en durven we te zeggen dat het pad rijklaar is. Mountainbikers kom maar op en rij die baan vast!

Routebouwer Patrick Jansen, die toch al heel wat mtb-routes in Nederland heeft helpen aanleggen, gaat helemaal uit z'n dak dat we zoveel enthousiaste vrijwilligers op de been brengen. Volgens hem heeft hij dat nog nergens meegemaakt. Dit is absoluut uniek, zegt hij.

De eerste vrouwelijke helper is ook gesignaleerd: Simone Schrijver.

Toen hij dat zei wist hij nog niet dat zich ook een ploegje mountainbikers spontaan heeft aangemeld die helemaal geen lid van een of andere toervereniging zijn. Jan Siemerink kwam deze week toevallig met een paar fietsmaten langsrijden. Toen ik hem min of meer voor de grap vroeg om mee te helpen zei hij daar even over te willen nadenken.

En zie, zaterdagmorgen had ik een mailtje dat hij dinsdagavond met vijf man langs komt. Het lijkt de actie 'Open het dorp' wel!

Inmiddels hebben we een heel rooster klaar voor de komende weken.

Ma Trios Borne

Di     RTC Borne en ploegje Jan Siemerink
Wo   Twickeltrappers
Do    RTC Hengelo
Za    Ruiten Drie

Vierde dag: een weg banen door het oerwoud

2010-09-03T00:03:00.001+02:00

Donderdagavond hebben we met drie man het pad vrijgemaakt langs de Oelerweg en de Nijlandsweg. De bosploeg van Twickel had daar eerder een hoop struiken en boompjes omgezaagd. Wat er was blijven liggen hebben wij aan de kant gelegd.

Het pad langs de Oelerweg
en de Nijlandsweg

Het bosje in de driehoek Oelerweg, Nijlandsweg, Schuttenweg is dichtgegroeid en verwilderd. Het bestaat vooral uit dunne boompjes en struiken. Patrick heeft daar een route uitgevlagd die ongetwijfeld heel avontuurlijk wordt, maar die ons wel wat werk te doen gaf.

Gebleken is dat kraanmachinist Arjan Vreeswijk hinder kan hebben van het hout op zijn weg als hij weinig bewegingsruimte heeft. Hij kan beter opschieten als de omgezaagde stammetjes en takken aan de kant zijn gelegd. Dus hebben we ons daar donderdagavond op gestort.

Fred Zwienenberg van de RTC Hengelo had zijn buurman René meegenomen, omdat hij zo snel geen kans zag clubleden op te trommelen. Die buurman is geen lid, maar heeft wel een mountainbike. Bovendien vond hij het wel lekker zich even in het bos uit te leven. Hij is in het dagelijks leven kapitein van een grote sleepboot, dus dan is een bos evenl wat anders. Voor hem genoeg goede redenen om mee te helpen.

Met ons drieën hebben we ons vol goede moed een weg door de voor ons liggende jungle gebaand. En warempel, gezamenlijk hebben we ons er doorheen geworsteld. Na anderhalf uur was het grootste deel van de corridor opgeruimd. Laat Arjan nu maar met z'n minikraan komen. Hier kan hij wel even vooruit.

Zaterdag gaat een ploeg van Ruiten Drie aan het werk en maandag komt Trios. Daarmee staat de organisatie op poten. Elke vereniging vaardigt één keer in de week een ploegje af. Op maandag Trios, op dinsdag RTC Borne, op woensdag Twickeltrappers, op donderdag RTC Hengelo en op zaterdag Ruiten Drie. Ik vind het grote klasse!

Arjan Vreeswijk schiet inmiddels geweldig goed op. Hij heeft de strook langs de Torendijk bijna klaar en gaat maandag naar de Oelerweg. Als het werk zo snel vordert als deze week dan liggen we straks nog voor op ons schema.

PS Hebben jullie donderdag het verhaal in de Hengelose editie TCTubantia gelezen? Er staat ook een verkorte versie op het internet.

Derde dag: we raken op stoom

2010-09-01T22:01:00.001+02:00

De derde dag zit erop. Kraanmachinist Arjan Vreeswijk is weer flink opgeschoten. De strook langs de Meenhuisweg zit er al bijna in. Donderdag nog een paar uurtjes en dan gaat hij verder richting de Torendijk.

De bosploeg van de DTC Twickeltrappers met v.l.n.r Arnold
Boswinkel, Joop Hoonhorst, Hans Kemna en Peter Slaghekke.

Woensdagavond is de ploeg van de Twickeltrappers aan het werk geweest. Ze waren vier man sterk en dat blijkt niet te veel want er is toch wel wat werk te verzetten. Zo moeten we het pad niet alleen een beetje netjes afwerken, maar moeten we ook voor de kraan uit het nodige doen.

Het blijkt dat we door de bosploeg van Twickel omgezaagde stammetjes en takken moeten verwijderen om de kraan snel te kunnen laten werken. Dat is een pittig werkje heb ik de afgelopen dagen gemerkt. Het trekken aan takken en het gooien met stammetjes gaat je niet in de koude kleren zitten. Ik heb er al heel wat zweetdruppls gelaten.

We zijn dan ook tot de conclusie gekomen dat we meer handen nodig hebben. We proberen nu elke dag met een ploegje van een man of vijf een paar uurtjes te werken. Van belang is vooral dat de kraan elke dag kan opschieten, het afwerken kan eventueel in een later stadium.

Woensdagavond is ook een foto gemaakt voor dagblad TCTubantia. Verslaggever Marcel Tettero schrijft een verhaal dat waarschijnlijk eind deze week wordt geplaatst. Ik ben benieuwd. Op diverse sites staat trouwens het adres van deze blog. Ik krijg elke dag wel wat reacties en die zijn zonder uitzondering positief.

Mtb-route al in gebruik genomen

2010-08-31T21:56:00.002+02:00

Ha, de primeur was voor anderen. Dinsdag 31 augustus hebben de eerste mountainbikers het stukje pad gereden dat Arjan Vreeswijk in twee wegen heeft aangelegd. Had zelf gedacht dat voorrecht te hebben, maar ik ben te laat. Geeft niks. Ben blij dat de liefhebber kennelijk niet kan wachten om er over te rijden.

Yannick (12) woont in de buurt en kwam even het pad uitproberen.

Onze kraanmachinist is de tweede dag weer flink opgeschoten. Er ligt nu ook een pad langs het hek van chemiebedrijf Elementis parallel aan de Meenhuisweg. Het is een mooie droge strook, met veel bochten en kleine hoogteverschillen.

Ik kwam een paar mountainbikers tegen en die waren vol lof. Het pad is natuurlijk nog niet ingereden en dus flink zwaar. Dat was ook wel te zien want de mannen waren flink buiten adem.

Onze vrienden van de RTC Borne hebben dinsdag het stuk dat een dag eerder was aangelegd gefatsoeneerd. We harken het een beetje aan en ruimen gelijk de rommel op die we tegen komen. Natuurlijk halen we de vlaggetjes weg die we gebruiken, maar ook flessen, blikken en andere troep die we tegenkomen. Daar kunnen we heel wat plastic zakken mee vullen

's Avonds ben ik zelf aan het werk gegaan om het pad dat Arjan nog moet graven vrij te maken van takken die zijn blijven liggen nadat de bosploeg van Twickel langs is geweest. Het blijkt dat het voor de kraan soms lastig is die takken opzij te duwen als er weinig ruimte is. En omdat we graag willen dat Arjan een beetje kan opschieten moeten we dat maar 'even' met de hand doen. Scheelt weer.

Inmiddels ben ik ook druk te organiseren dat we elke dag een ploegje vrijwilligers langs sturen om hand- en spandiensten te verlenen. We zijn met vijf verenigingen en als elke club nu een dag in de week een ploegje langs stuurt dan is het allemaal goed te doen. En het mooie is: we hebben eer van ons werk, want het wordt HARTSTIKKE mooi.

Eerste strook ligt er in no-time in

2010-08-30T16:47:00.089+02:00

Het is maandagmiddag 30 augustus en de eerste strook is klaar. In een bosje aan het eind van de Langenhorsterweg ligt een prachtig mtb-pad. Mooie bochten, een beetje geaccidenteerd en in een geweldig mooi bos. Een droom die in 2004 begon wordt werkelijkheid.

's Morgens om 8.00 uur is Arjan Vreeswijk met zijn minikraan aan het werk gegaan. Met zijn kantelbak schraapt hij voorzichtig de bovenste boslaag weg. Hij hoeft niet diep te gaan om op het geel zand te komen. De laag is redelijk hard en droog. Perfect eigenlijk. Routebouwer Patrick Jansen glimlacht. Hij wist het wel.

Vreeswijk blijkt een ware tovenaar met zijn Yanmar minikraan. Hij doet met de drie ton zware machine wat hij wil. Takken en struiken aan de kant duwen, de humus wegschrapen en verspreiden, geel zand opgraven om rabatten te dempen. Voor de Heinoër is het kinderwerk.

Twee mannen van de bosploeg van Twickel maken ondertussen ruimte op de route die Patrick eerder met vlaggetjes heeft uitgezet. Hier en daar moet een boompje worden omgezaagd zodat de kraan kan manoeuvreren. Op deze eerste strook is er voor de bosploeg niet zoveel werk, maar verderop wordt dat wel anders.

Arjan Vreeswijk is bezig met de eerste strook.

Bosbaas Gert-Jan Roelofs van landgoed Twickel komt in de loop van de ochtend een kijkje nemen. Hij is heel teveden. Volgens hem gaat het prima. We doen er dan ook alles aan om de beleving van het bos in stand te houden. Vrijwilligers zullen de komende weken met een hark de verwijderde humus nog wat netter verspreiden zodat je straks bijna niet meer kunt zien dat het pad er nog maar net ligt.

De werkzaamheden vlotten de eerste dag heel goed. Tegen een uur of drie kan Arjan zijn kraan al op de aanhanger zetten om naar de tweede strook te rijden. Dat is een track die begint langs het hek van chemiebedrijf Elementis (voorheen Servo) en dan verder door de bosrand langs de Meenhuisweg voert. Een stuk van zo'n duizend meter. Vooral in het bosje voor de spoorlijn zal het wat lastiger worden.

Ondertussen kriebelt het. Zal ik als eerste met mijn mountainbike het pad berijden? Donkere wolken pakken echter aan de lucht, de regen kleddert zo nu en dan hard op de straat. En eigenlijk ben ik na deze eerste dag in de buitenlucht ook behoorlijk moe...

De eerste vlaggetjes staan er

2010-08-27T17:11:00.017+02:00

Routebouwer Patrick Jansen is vrijdag 27 augustus begonnen met het uitvlaggen van de eerste kilometers van de toekomstige vaste MTB-route op landgoed Twickel bij Delden.

Patrick Jansen plaatst de eerste vlaggetjes.

Het betrof drie stroken: een stukje van ca vierhonderd meter in een bosje aan het eind van de Langenhorsterweg, een kilometer lang stuk langs Elementis en door het bos tot aan de spoorlijn Delden - Goor en nog enkele honderden meters langs het talud van de Bentelosestraat. Uiteindelijk zal de circa 70 kilometer lange route straks dertien kilometer nieuw aan te leggen singletrack bevatten.

Patrick werkt de hele dag en ondanks de gestaag vallende regen stug door. Maandag komt een kraanmachinist van het aannemings
Mulder-Eykelkamp BV uit Wijthem in Delden aan en dan moet een flink stuk zijn uitgevlagd. De machinist wil vroeg beginnen en dat zal ook de bosploeg van Landgoed Twickel doen. De bosploeg moet het pad banen door waar nodig struiken te snoeien en eventueel houtopslag te verwijderen.

De percelen waar de eerste stukken singletrack zijn uitgevlagd verschillen nogal. Het eerste bosperceel is vrij open en goed toegankelijk, het deel langs Elementis is ook makkelijk te begaan, maar de overige stroken zijn lastiger. Daar moet de kraan straks door dichte stukken bos. En het talud langs de Bentelosestraat is momenteel overwoekerd met braamstruiken.

De stukken 13, 14 en 15 zijn nu uitgevlagd.

De aannemer is gekozen omdat hij ervaring heeft met het aanleggen van MTB-tracks. Een machinist van het bedrijf legde de baan in het Westerveldse bos, een beboste voormalige vuilstortplaats bij Zwolle aan en deed dat volgens Patrick heel vakkundig.

Het bepalen waar de track precies komt te liggen doet Patrick, die bosbouwer is en veel mountainbike-ervaring heeft, echter zelf. Hij wil er voor zorgen dat de route voldoende spannend is en een 'lekkere flow' heeft , maar ook weer niet zo moeilijk is dat de lol er snel af gaat. Verder vindt hij het van groot belang dat de route veilig is. De aansluitingen op openbare, verharde wegen krijgen extra veel aandacht.

Bosbaas Gert-Jan Roelofs van de Stichting Twickel houdt bij de aanleg een oogje in het zeil. Twickel heeft aangegeven waar de track globaal in het bos mag komen te liggen. Vrijdag kwam hij even langs om het eerste uitgevlagde stuk te bekijken. Volgens Patrick was hij heel tevreden. ''Ik heb geen kritiek gehad. Integendeel, Gert-Jan is heel positief over ons initiatief. Hij vertelde al door heel wat enthousiaste mensen aangesproken te zijn. Tot op de markt in Hengelo toe.''

Officiële opening MTB-route op 22 oktober

2010-08-22T21:24:00.005+02:00

Café-restaurant Het Hoogspel

De officiële opening van de vaste MTB-route op landgoed Twickel heeft plaats op vrijdag 22 oktober. Dat gebeurt met een grote bijeenkomst in cafe-restaurant Het Hoogspel waarvoor vertegenwoordigers worden uitgenodigd van een groot aantal instanties (o.a. provincie, gemeenten, regiobestuur), clubs en andere organisaties.

Aanleg MTB-route Twickel begint op 30 augustus

2010-08-22T21:19:00.005+02:00

Links in het bos komt een stukje singletrack.

Maandag 30 augustus begint de aannemer met de aanleg van de 70 km lange MTB-route op landgoed Twickel. Routebouwer Patrick Jansen zal samen met bosbaas Gert-Jan Roelofs van de Stichting Twickel op vrijdag 27 augustus het eerste stuk van de route uitvlaggen.

MTB-route op landgoed Twickel een voorbeeldproject

2010-08-22T21:01:00.005+02:00

DELDEN - Op het landgoed Twickel bij Delden wordt een circa 70 kilometer lange vaste mountainbikeroute aangelegd. Over bestaande zandwegen, maar ook over speciaal aangelegde singletracks – zo’n tien kilometer in totaal - kunnen geoefende en ongeoefende mountainbikers straks hun sport beleven.

De route op landgoed Twickel .

Het idee werd geboren in 2004, maar het duurde tot eind 2009 alvorens er groen licht kwam. Dat had onder andere te maken met de relatief hoge kosten van de route. De initiatiefnemers, maar ook de eigenaar van het landgoed - de Stichting Twickel - stelden namelijk vanaf het begin hoge eisen.

Niet alleen diende de route voor de toekomstige gebruikers aantrekkelijk te worden, maar ook moesten het fraaie authentieke landgoed, landschap en natuur worden gespaard. En waar mogelijk moet de permanente route er voor zorgen dat conflicten tussen mountainbikers en andere recreanten en gebruikers worden vermeden. “Als we het doen, dan doen we het goed”, verwoordt Albert Groen van Regio Twente het centrale uitgangspunt.

Groen, zelf een enthousiast mountainbiker, was donderdagavond 8 april één van de inleiders op een informatieavond in restaurant Het Hoogspel in het hart van het landgoed. De avond was speciaal belegd om de leden van vijf betrokken verenigingen te informeren. Zo’n vijftig lieten er hun vaste trainingsavond voor schieten om te horen wat de plannen inhouden.

Groen verklapte onder andere dat voor de aanleg van de route 80.000 euro aan gemeenschapsgeld (donateurs zijn de Provincie Overijssel, Regio Twente, de gemeenten Hof van Twente en Hengelo en de ANWB) nodig en beschikbaar is, een veel groter bedrag dan gebruikelijk. Dat heeft onder andere te maken met de natte ondergrond van grote delen van het landgoed. Daar waar nodig wordt de singletrack verhard met gralux, een nogal kostbaar natuurprodukt.

De verharding moet voorkomen dat delen van de route modderig worden gereden. De ervaring op andere routes heeft geleerd dat waar modder ligt de mountainbikers zich een weg om die plek heen zoeken met als gevolg dat het pad alsmaar breder wordt. Een verschijnsel dat initiatiefnemers en de Stichting Twickel per sé willen voorkomen.

Bestaand bospad langs de golfbaan.

De hoge kosten worden ook veroorzaakt door het inhuren van een aannemer die met een minikraan de singletracks gaat aanleggen. De machinist volgt daarvoor de aanwijzingen van Patrick Jansen die door de Regio Twente als professioneel routebouwer in de arm is genomen om het project te leiden.

Jansen is bosbouwkundig ingenieur en gedreven (wedstrijd)mountainbiker. Acht jaar geleden schreef hij een lijvig rapport waarin hij op basis van zijn deskundigheid als bosbouwkundige en zijn ervaringen als mountainbiker duidelijk maakte dat ten aanzien van de aanleg en het beheer van mtb-routes veel koudwatervrees bestaat, maar ook veel fouten zijn gemaakt.

Koudwatervrees bij grondeigenaren heeft er in nogal wat gevallen toe geleid dat routes niet interessant zijn voor de gebruikers, zodat één van de beoogde effecten – het reguleren van het ‘wilde’ crossen over paden die daarvoor eigenlijk niet geschikt zijn – niet werd gehaald.

Bij het uitzetten van veel routes werden ook fouten gemaakt. Ze hadden als gevolg dat onnodige schade aan de natuur ontstond en dat zich conflicten met wandelaars voordoen. De sport heeft daardoor voor sommigen een negatief imago.

De Stichting Twickel stond dan ook niet te springen toen zes jaar geleden werd gevraagd of op het landgoed een permanente mtb-route mocht worden aangelegd. De bosbaas van het landgoed, GertJan Roelofs, legde op de informatieavond uit waarom de stichting toch akkoord ging. “We hebben weliswaar veel paden verboden voor fietsers verklaard maar de mountainbikers zijn moeilijk tegen te houden. Bovendien vinden we dat we als landgoedbeheerder ook een maatschappelijke taak hebben.”

Met een vaste route hoopt Twickel het mountainbiken op het landgoed te reguleren, zei Roelofs. “Maar daarvoor moet de route wel voldoende interessant zijn”, vulde Jansen aan, “anders gaan ze nog steeds op zoek nog andere spannende paden.”

De stukken singletracks zijn in dat verband van vitaal belang. Jansen wil een aantrekkelijke track met vloeiende bochten die lekker te rijden zijn, een goede ‘flow’ hebben. Verder mag op sommige plaatsen gebruik worden gemaakt van wegtaluds en andere hoogten in het landschap om de sportieve mountainbiker uit te dagen.

Een technisch veeleisende route zal het echter niet worden, daar heeft het landschap niet de kenmerken voor. “Maar wat we wel bieden is een heel mooi traject. Twickel is qua landschap een fantastisch landgoed. Het is kleinschalig en je hebt mooi coulissen. Je komt langs prachtige boerderijen (allemaal met herkenbare zwart-witte luiken), watermolens, water (het Twenthekanaal) en door bossen. Dat maakt veel goed.”

Als de route een succes wordt kan hij een stimulans zijn voor de aanleg van meer nieuwe routes in Twente en Nederland, zegt Groen. “Wij willen met deze duurzame route laten zien dat het ook anders kan. Dat je geen schade hoeft te veroorzaken en dat je conflicten kunt voorkomen. Ik hoop dat we met onze ervaringen straks meer grondeigenaren kunnen overhalen mountainbikers in staat te stellen hun sport te beleven. Dit kan een voorbeeldproject worden voor veel nieuwe routes. Zo kan in Twente wellicht een netwerk van routes ontstaan”.

Vijf verenigingen betrokken bij onderhoud van route

DELDEN – De grond wordt door de Stichting Twickel beschikbaar gesteld, voor de aanleg en het beheer is Regio Twente eindverantwoordelijk en voor het praktische onderhoud van de vaste mountainbikeroute op het landgoed moeten vijf verenigingen gaan zorgen.

Zo zal het worden geregeld tussen de Stichting Twickel, Regio Twente en de verenigingen die bij de plannen zijn betrokken: de RTC Hengelo, de RTC Borne,de ATV Ruiten Drie, DFC de Twickeltrappers en triatlonvereniging TV Trios.

Voor de Stichting Twickel was het een voorwaarde dat Regio Twente, de aanleg en het beheer op zich zou nemen. De regio draagt tevens de eindverantwoordelijkheid. Maar afgezien van de aanleg wordt het praktische onderhoud uitbesteed aan de verenigingen.

Die gaan allemaal een deel van de route onderhouden, is de bedoeling. In de praktijk betekent dat onder andere dat regelmatige inspecties moeten plaatshebben om te kijken hoe het pad er bij ligt en of de bewegwijzering er nog overal is. Waar nodig worden de palen met de bekende internationale mtb-schildjes opnieuw geplaatst.

De verenigingen zullen zonodig ook kleine reparaties aan het parcours uitvoeren. De kans bestaat dat op sommige plekken het gralux uit elkaar wordt gereden. In dat geval zal het weer bij elkaar moeten worden geharkt en bol gelegd.

Patrick Jansen verwacht niet dat de verenigingen er veel werk mee hebben. De route wordt zo gelegd dat er zo weinig mogelijk kapot gereden wordt. En als de praktijk uitwijst dat delen niet goed functioneren dan zal worden omgekeken naar alternatieven.

Bij de vijf verenigingen zijn inmiddels contactpersonen gevonden die zich bereid hebben verklaard een groepje om zich heen te verzamelen voor de inspecties en het onderhoud. De verwachting is dat ze daar in slagen gezien het enthousiasme over de aanleg van de route.

Een financiële vergoeding staat er niet tegenover, maakte Albert Groen op de informatieavond duidelijk. “Er gaat 80.000 euro gemeenschapsgeld in zitten. Dan vinden we het niet onredelijk dat de verenigingen er een beetje zelfwerkzaamheid in steken. Dit is een project waar we samen de schouders onder moeten zetten.”.

Met de aanleg van de route wordt waarschijnlijk na de zomer begonnen. De verwachting is dat de vereiste aanlegvergunningen snel afgegeven kunnen worden. Omdat de route voor meer dan 95 procent over het grondgebied van Twickel loopt en het langgoed zijn toestemming heeft gegeven zijn van die kant geen problemen te verwachten.

Route mijdt wandelaars en stiltegebieden

DELDEN - De circa 70 kilometer lange route voert de mountainbikers straks door alle hoeken van het uitgestrekte en bijzonder fraaie Twentse landgoed. Het kerngebied bij het kasteel, waar veel wandelaars komen, en kwetsbare natuur- en de stiltegebieden worden echter gemeden.

Aan de noordzijde loopt de mtb-route vlak langs de A1 waar gebruik kan worden gemaakt van het hoge talud. Via een kronkelig traject zal de route ten westen van Delden bij het monumentale sluiscomplex het Twenthekanaal oversteken om in zuidelijke richting naar Beckum te voeren.

Daar steekt hij de provinciale weg tussen Hengelo en Haaksbergen over om een ronde te maken in het Asbroek. Via opnieuw Beckum vervolgt de route zijn weg richting Delden om op gegeven moment oostwaarts door de buurtschap Oele en langs de watermolen te voeren. Bij de Vossenbrinkbrug gaat hij opnieuw het kanaal over en daarna langs de A35 weer richting Borne.

De route zal ook in drie kortere lussen kunnen worden gereden. Daarvoor worden afsnijdingen aangegeven langs het Twenthekanaal en bij Beckum. Mountainbikers kunnen bovendien op veel delen van het traject kiezen tussen de singletrack en het zandpad dat makkelijker berijdbaar is.

Langs de route kunnen diverse hotels en horecabedrijven worden bezocht zoals het Wapen van Delden en restaurant Het Hoogspel. De ondernemers hebben al interesse getoond om hun bedrijven als opstappunt te laten fungeren waar auto kunnen worden geparkeerd, informatieborden staan en eventueel mogelijkheden zijn om fietsen af te spuiten.